Bij Den Osse in Zeeland staat ook nog een heel fraai object in het water, “Arendshoofd”. Fotomaatje Marja Dekker had dit gezien op Instagram en we gingen vrijdagmiddag 12 januari 2024 op zoek. Doordat we in Ouddorp wat langer hadden gefotografeerd dan de bedoeling was (zie mijn vorige blog), moesten we wel een klein beetje opschieten. Anders zou het te donker zijn om nog met lange sluitertijd en filters te kunnen werken.
Uiteindelijk hebben we het gevonden, het lag een beetje verstopt achter een grote boom vanaf de kant waar wij de dijk op kwamen. Maar de aanhouders winnen, het moest daar wel ergens zijn, dachten wij.
Het was nog wel een uitdaging om er vlakbij te komen, een glibberige dijkhelling af. En natuurlijk maakte ik weer een mooie uitglijder en lag ik pardoes op mijn billen in de blubber. Je moet wat over hebben voor het perfecte plaatje, haha! Gelukkig niets gebroken, alleen een wat pijnlijke enkel. Ik heb me er niet door laten ontmoedigen en ben gewoon lekker aan de gang gegaan met de camera. Want het was wel een heel mooi object om te fotograferen.
Het was eigenlijk al te donker om met de 10 stops grijsfilter te fotograferen, maar uiteindelijk donker genoeg om dan een lange sluitertijd zonder filter te kunnen hanteren. Verder was het ook hier een donkere wolkenlucht, waar af en toe en stukje open trok aan de horizon en er toch ook nog wel wat verschillende kleuren te zien waren in de lucht.
Ik heb een paar prachtige foto’s kunnen maken, daarbij heb ik ook nog even wat belichtingstrappetjes geprobeerd voor HDR fotografie. Eens kijken of dat zou werken met het toch wel wild bewegende water…
Het diafragma moest deze keer wel flink omhoog, qua getal, om een sluitertijd te kunnen gebruiken die langzaam genoeg was om het water een wazige mist te laten worden. Want dat idee hadden we hier voor ogen. En dat is bij onderstaande foto aardig gelukt! En ook nog een mooie pasteltintenlucht op de achtergrond. Erg fraai, al zeg ik het zelf.
Om een HDR foto te maken, maak ik drie foto’s met dezelfde instellingen, waarbij ik alleen de sluitertijd verander. Daarna voeg ik die drie foto’s in Lightroom samen. Je hebt dan meer mogelijkheden in de nabewerking om toch een goede foto van een situatie met moeilijke lichtomstandigheden te krijgen. Bovenstaande foto is zo’n foto en onderstaande foto ook.
Net weer even een ander standpunt, een andere compositie, en je krijgt van hetzelfde plekje weer een heel andere foto. De lucht veranderde ook voortdurend, en daarmee ook het licht op het water.
Als je het water in onderstaande foto vergelijkt met de foto hierboven, dan zie je wat een langere sluitertijd doet met de golven. Het wordt een gladder wateroppervlak, en soort mist.
In de foto hierboven is nog een langere sluitertijd gebruikt, nu zie je bijna geen details meer van de golven. Maar ook de lucht aan de horizon wordt lichter en veel minder gedetailleerd. Allemaal effecten waar je rekening mee moet houden als je een bepaald idee in je hoofd hebt. Je kunt natuurlijk wel in Photoshop de lucht vervangen, maar daar ben ik niet zo van. Eigenlijk moet alles in 1 foto zitten. Naast de standaard dingetjes in de nabewerking (bijsnijden, wit/zwarttinten optimaliseren, schaduwen oplichten) poets ik hooguit wat vlekjes weg en doe ik nog wat aan de witbalans en de kleuren, maar dan heb ik het wel gehad.
Bovenstaande foto heb ik ook nog even in omgezet naar zwartwit en die vind ik toch ook wel heel mooi. Beide foto’s roepen een bepaalde sfeer op en het is maar net in welke stemming je bent.
Nog een laatste zwartwit foto van dit toch wel bijzondere object. Een iets minder lange sluitertijd dan de vorige foto net een paar stappen opzij.
Marja en ik zijn er allebei van overtuigd dat dit plekje prachtige foto’s zal geven bij andere weersomstandigheden. Wellicht komen we hier nog eens terug!
Ik ben blij dat ik de rust heb gepakt om hier toch een paar mooie foto’s te maken, want ik had ook zomaar het bijltje erbij neer kunnen gooien na die glijpartij van het dijkje af en een pijnlijke enkel.
Ik heb nu een paar fraaie plaatjes kunnen schieten en het was het meer dan waard. Ik ben al strompelend weer naar boven gekomen en gelukkig viel het allemaal wel mee met die enkel. Hij is niet dik en ook geen blauwe plekken, alleen wat spierpijn. Een paar dagen rustig aan en ik loop weer als vanouds, gok ik. Had ik mooi even de tijd en rust om mijn website bij te werken en wat opdrachten uit te werken.
Het was een gezellige middag in Zeeland met fotomaatje Marja en we hebben de dag na een lange autorit nog afgesloten met een gezellig etentje. Hopelijk volgen er dit jaar nog een paar van dit soort foto avonturen!