Uit eigen tuin (augustus 2024)

Een paar jaar geleden plantten we een klein vlinderstruikje, eentje die met de jaren niet zo enorm groot zou worden. Het duurde inderdaad even voordat het struikje wat formaat had, maar dit jaar zitten er mooie bloementrossen aan en is het net klein Schiphol qua landen en opstijgen van bijtjes en vlinders. En met de nieuwe telelens kan ik dit jaar van een afstandje al die bedrijvigheid volgen en vastleggen. In deze blog laat ik een aantal bezoekers de revue passeren.

De eerste serie foto’s maakte ik op 16 augustus. Allereerst spotte ik een kleine bij, althans, ik dacht dat het een bij was. Toen ik later op zocht wat voor bij dit precies was, bleek dat het ging om een op een bij lijkende zweefvlieg, die toevallig wel qua naam een bij bleek te zijn: de blinde bij. Hij verschilt van de bij door de korte antennes.

En zo leer ik nog elke dag bij over de kleine wonderen der natuur. Hieronder nog een foto van een blinde bij, nu met een wat rustigere en donkerder achtergrond, waardoor het beestje wat beter uit komt.

Een andere bezoeker in de tuin was de distelvlinder. Vlinders vind ik zulke wonderlijke wezens. Ze dartelen door de lucht en ze zien er prachtig uit. Ik word er altijd zo vrolijk van als ik er naar kijk. En door de telelens zie ik nu ineens dingen die ik met het blote oog niet kan waarnemen, puur omdat ik ze niet zo dichtbij kan benaderen.

Ik verwarde de distelvlinder bijna met de Atalanta, maar die laatste is toch echt anders, veel zwarter. Dus leve Obsidentify, die me de laatste weken van de juiste informatie voorziet.

In onderstaande foto zie je het tongetje opgekruld. En wat een prachtig patroon op die kleine vleugels.

Iets meer ingezoomd. Wat zit zo’n tros bloemen van de vlinderstruik trouwens ook ingenieus in elkaar.

En tot slot nog iets meer van onderen. Een prachtige vlinder, de distelvlinder. Fijn dat hij zo af en toe even komt eten in onze tuin.

Op 24 augustus heb ik weer even een kwartiertje staan genieten bij de vlinderstruik. Deze keer hadden we bezoek van diverse Atalanta’s en de blinde bij was weer van de partij.

Het lijkt net of een deel van de vleugel in de fik heeft gestaan ofzo, de helft is mooi kleurig en heeft een soort van een patroon, de andere helft lijkt wel verschrompeld. Moeder natuur zal er wel over nagedacht hebben…

De Atalanta heeft trouwens leuke gespikkelde voelsprieten, iets wat de distelvlinder weer niet heeft.

Als ik wat meer inzoom, lukt het me niet meer om alles scherp te krijgen, maar dat vind ik niet zo erg. In onderstaande foto zie je goed hoe harig zo’n vlinder eigenlijk is op zijn lijfje.

En tot slot nog twee foto’s van de blinde bij, wat meer van bovenaf deze keer.

Ik heb iets meer ingezoomd (en behoorlijk gecropt) om wat meer detail te zien. Wat zitten die vleugeltjes toch fraai in elkaar. Mooi hoe het licht er nu op valt, dan zie je de structuur goed.

Ook de kruisspinnen zie ik al druk bezig in de border met het maken van hun web.

Met de deksel van de papiercontainer van de buren als achtergrond komen de spinnen wel mooi uit. Al blijven het wat mij betreft toch griezelige beestjes…

Ze zijn wel bijzonder lenig en het is verbazingwekkend hoe sterk die dunne draadjes zijn dat de spin er niet vanaf dondert als hij zo op zijn kop hangt.

Ik griezel dus wel enorm van die beestjes, ik zet ze niet graag op de foto en heb ook niet het geduld om ze langer te bekijken en zo misschien een iets betere compositie te maken waarbij de ogen op de foto komen.

Er bleef wel een klein wit vogelveertje in een spinnenweb hangen en dat vond ik dan wel weer leuk om vast te leggen. Hoe krachtig zo’n web dan is hè? Dat dat blijft plakken en hangen…

Er viel dus zeker wat te genieten in onze eigen tuin deze maand. En die is nog niet om, dus misschien breid ik deze blog nog wat verder uit later…