Fototochten

Aan het lijntje houden

Zaterdag 9 november ging ik met Fotoclub Nieuw Perspectief naar het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. Ik was er nog nooit geweest, dus het was een mooie gelegenheid om er eens te komen. Het thema van deze maand bij deze fotoclub is “lijnenspel”, dus ik ging deze dag specifiek op zoek hiernaar. En werkelijk, waar ik ook keek, overal waren wel lijnen aanwezig! In deze blog dan ook geen technische verhalen, ik neem ik jullie deze keer mee in mijn speurtocht naar lijnen en composities met lijnen.

Na onze jassen en rugzakken in de garderobe achtergelaten te hebben, kwamen we in de centrale hal al meteen een walhalla aan lijnenspel tegen in het dak. Een enorme stalen constructie met glas en ook lichtpuntjes er in. Echt heel bijzonder. En ergens fijn dat het bewolkt/regenachtig was, want nu was er een egale lucht, zonder al te veel licht.

Glazen plafond – Scheepvaartmuseum

Keek ik in bovenstaande foto nog recht ophoog, op het midden van het plein, in onderstaande foto keek ik schuin naar een hoek. Bijna alle rechte lijnen in deze compositie trekken naar het midden, op ongeveer 1/3 van de foto. Ik dacht er eerst nog een bepaalde symmetrie in te ontdekken, maar dat is niet helemaal zo. De dakkapelletjes wijken net iets af.

Glazen plafond, bijna symmetrie – Scheepvaartmuseum

Ik merk dat ik het mooier vind dergelijke foto’s in zwart wit om te zetten. Dat geeft ergens rust aan de compositie. En daarnaast was de lucht toch al grauw en de stenen ook grijs. Dus heel veel kleur zat er ook niet in de oorspronkelijke foto’s.

Lijnenspel in de ramen – Scheepvaartmuseum

In de ramen zag ik de weerspiegeling van de staalconstructie van het dak, waarmee je dus een lijnenspel in het lijnenspel van de ruitjes weerspiegeld ziet. En de stenen doen ook mee met een horizontaal lijnenspel. Volgens mij dus een geslaagde themafoto. En hij deed het ook weer het beste in zwart wit.

Ze wilde wel model staan voor mij – Scheepvaartmuseum

We hebben nog eventjes met een suppoost staan praten en toen we zeiden dat we van een fotoclub waren, gaf ze voor de grap aan dat ze wel model wilde staan. Dit liet ik me geen twee keer zeggen en ik vroeg haar even model te staan in de centrale hal. Haar blauwe jas steekt mooi af tegen de nogal kleurloze ruimte. Maar hierdoor is het wel meteen duidelijk waar we ons bevinden. Een erg leuke foto, al zeg ik het zelf. Ik denk dat ik hem ga sturen naar het museum. Dat zal ze best leuk vinden. Al heb ik geen idee hoe ze heette…

Lijnenspel in een hoekje – Scheepvaartmuseum

Na een laatste (net iets andere) foto van de centrale hal gingen we richting de noordkant van het gebouw. Om daar meteen tegen een indrukwekkende trap met, jawel, allerlei lijnen aan te lopen.

Stairway to … the roof – Scheepvaartmuseum

Door de ramen zie je nog een historisch schip liggen. Maar zonder jas was dat geen optie, ik klom naar boven. Daar had je mooi uitzicht op het schip. Ik nam een beetje afstand van het raam en maakte onderstaand doorkijkje.

Uitzicht – Scheepvaartmuseum

En nog maar weer een foto van een trap. Er waren een hoop fotogenieke trappen in het museum. Ik heb er veel foto’s van gemaakt. Ook een beetje met dat thema in mijn hoofd natuurlijk. Normaal gesproken had ik misschien niet eens foto’s hiervan gemaakt. Zo zie je maar weer, door anders, of juist gericht, te kijken, kom je ineens met heel andere foto’s thuis dan normaal gesproken.

Stairway in color – Scheepvaartmuseum

Het licht maakte dat de trappen een gelige uitstraling kregen. Ik had de witbalans nog op bewolkt staan (zag ik achteraf). In de nabewerking heb ik bij elke trap wat aan de lichtbalans gesleuteld (als je in RAW fotografeert, dan kun je de witbalans achteraf bij het nabewerken nog aanpassen) en in onderstaande foto ook aan de kleurenschuifjes in Lightroom. Zo vond ik het aquablauw wat mooier dan de oorspronkelijke gelige lichtgloed. Ook deed ik nog wat aan het perspectief, dat kun je in Lightroom ook nog aanpassen, ik gebruikte de optie met hulplijnen.

Trappenhuis – Scheepvaartmuseum

Weer terug in de centrale hal zag ik onze driekleur fier wapperen in de wind en regen.

Typisch Hollands, de vlag en… regen! – Scheepvaartmuseum

Er zat een mevrouw rustig een boekje te lezen in een van de galerijen. Hier zie je ook goed het verschil tussen het daglicht wat van links door de bogen valt en de gelige verlichting in het museum.

Even rustig een boekje lezen… – Scheepvaartmuseum

Hieronder nog een doorkijkje naar de centrale hal. Het lijkt wel een winkelcentrum in Parijs ofzo. Een sfeervol pleintje, er gebeurt van alles. Rechtsonder zie je nog een fotograaf bezig.

Doorkijkje richting de centrale hal – Scheepvaartmuseum

Ik liep een andere vleugel in met, jawel, weer een trappenhuis. Hieronder eentje met een mooi doorkijkje naar buiten.

Trappenhuis met uitzicht – Scheepvaartmuseum

Op één van de verdiepingen kwam ik in een zaal met allerlei instrumenten die zijn gebruikt in de scheepvaart. De zaal was wel heel donker, met zwarte muren die als een sterrenhemel met lichtjes was bekleed. De vitrines waren blauw verlicht, het leek wel een soort sprookjeswereld en de instrumenten in de vitrines leken bijna te zweven. Echt heel mooi gedaan.

Instrumenten – Scheepvaartmuseum

Maar ook moeilijk om te fotograferen, zo uit de hand, zonder statief. Ik heb de ISO flink op moeten schroeven, tot 800, en de ruis die ontstaat op de koop toe moeten nemen. De sluitertijd bij deze foto’s lag op 1/60 seconde, het diafragma was F4.

Instrumenten (2) – Scheepvaartmuseum

De mooiste zet ik hier (nog) even niet neer, die ga ik op de clubavond laten zien. Er lezen een paar mensen van de betreffende fotoclub mee op mijn blog 😉

Houten beelden van historische schepen – Scheepvaartmuseum

In een andere zaal zag ik allerlei mooie ornamenten van oude schepen. Bijzonder dat ze de tand des tijds hebben doorstaan. En wat een vakwerk. Er zullen niet veel mensen meer zijn die dit soort dingen nog kunnen en doen, denk ik wel eens. Mijn oog viel nog op onderstaand bord. Boksol, wat een rare naam, dacht ik. Op een bordje las ik dat het verbastering van Botshol was. Tegenwoordig een natuurgebied bij Vinkeveen.

Bokshol is een verbastering van Botshol, bij Vinkeveen – Scheepvaartmuseum

Op mijn weg naar beneden kwam ik nog een heel mooi idyllisch doorkijkje naar buiten tegen. Ik vond het bijna een soort schilderij, die herfstbomen door het raam en de boog als omlijsting. Voor de grap dan toch maar het moderne bordje met de richting van de nooduitgang er op laten staan. Ik had het ook weg kunnen laten, maar vond het wel grappig. Hard naar beneden rennen, zegt het bordje. Dwars door het raam en dan ren je dus zo de gracht in…

Idyllisch doorkijkje, bijna een schilderij – Scheepvaartmuseum

In bovenstaande foto zie je nog net de witte luiken van het raam. Die zijn niet meer in gebruik, er staat immers een trap tegenaan. Maar ik zag er wel weer een leuk lijnenspel in van rijtjes met nagels. En de reflectie van het raam en de trap in de glimmende lak vind ik ook een mooi detail.

Lijnenspel op de luiken – Scheepvaartmuseum

En zo kwam ik weer beneden. Ik keek nog even vlug door het raam van de enorme bibliotheek. Ook daar kun je weer een lijnenspel in ontdekken.

Bibliotheek – Scheepvaartmuseum

In de hal stonden een paar mensen van de fotoclub te wachten. Er gingen er al een paar naar huis, waaronder degene waarmee ik mee reed. Ik denk dat we zo’n twee en een half uur in het museum zijn geweest, hooguit. Maar ondanks dat ik nog lang niet alles gezien had, heb ik in die korte tijd wel heel veel leuke foto’s kunnen maken. Je kunt er als fotograaf dus echt je hart ophalen. En zonder dit uitje van de fotoclub was ik er waarschijnlijk niet met de spiegelreflexcamera naar toe gegaan en had ik alles met de Iphone vastgelegd. Nu heb ik toch mooier, kwalitatief beter herinneringsmateriaal.

Overigens was het museum echt de moeite waard om gewoon te bezoeken. Ik ben er maar een paar uurtjes geweest, maar heb bijvoorbeeld erg genoten van een prachtige fototentoonstelling van Kadir van Lohuizen over o.a. de consequenties van de stijgende zeespiegel. Zeer de moeite waard!

En het regende zo hard dat we er niet eens aan toe zijn gekomen om de historische schepen buiten te bezichtigen. En ik ben nu in sneltreinvaart door het gebouw heen gelopen en heb nog maar de helft gezien. Ik ga er dus zeker nog eens naar toe, maar dan wel op een mooie dag. In de buurt van het Scheepvaartmuseum ziet het er ook verrassend gezellig uit, nieuwe woningen, leuke eettentjes. Op het to do lijstje voor de zomermaanden 2020 dus!

Lijnenspel in nieuwbouw – Oostelijk Havengebied Amsterdam

En na een laatste Iphonefoto van, alweer, een lijnenspel in een nieuwbouwflat, stapten we weer op de tram en gingen we huiswaarts. Een leuke ochtend, ondanks de regen. Echt museumweer. En ook nog eens leuke foto’s gemaakt!

Workshops en cursussen

Met Arie op natuursafari!

Zaterdag 2 november heb ik via de AMC fotoclub een workshop natuurfotografie gevolgd bij natuurfotograaf Arie van den Hout. De locatie was de Westerheide, bij Hilversum, voor mij niet zo heel ver rijden. Ik was hier eerlijk gezegd nog nooit geweest, maar ik ben blij verrast over dit mooie stukje natuur zo vlak bij.

We begonnen de workshop met een voorstelrondje, zodat duidelijk werd wat ieders ervaring was en wat je van de workshop verwachtte of hoopte te leren. Ik heb aangegeven dat ik graag wilde leren hoe je nou een interessante landschapsfoto kunt maken. Dat is nog steeds iets waar ik niet zo goed in ben. Volgens Arie kwam dat deze ochtend ruim aan bod, mooi.

Arie heeft ons vervolgens gevraagd bepaalde camera-instellingen te gebruiken die dag. Zo gingen we in de M-stand fotograferen, op de burst-modus (dus paar foto’s snel achter elkaar), beeldstabilisatie aan (behalve zodra je je statief ging gebruiken), de continue focus voor het scherpstellen en de kleurruimte Adobe RGB als je in RAW fotografeert en aan nabewerking doet (want mooiere kleuren). De ISO uiteraard zo laag mogelijk en de witbalans op bewolkt.

Daarna kregen we uitleg over de belichting meten/vastzetten in de M-stand. In principe kun je eenmaal de belichting goed zetten door op een bepaald punt op de grond (bv het gras) te meten en dusdanig in te stellen dat e.e.a. goed is belicht. Als de weersomstandigheden niet wijzigen, dan hoef je niet steeds van alles opnieuw in te stellen, alles in het landschap zal dan goed belicht zijn. Behalve dan misschien de lucht, deze zal wellicht overbelicht zijn. Aan de hand van het histogram leerden we hoe we kunnen zien of je foto voldoende informatie bevat en niet onderbelicht of juist overbelicht is. Ik moest meteen weer aan mijn vorige workshop denken… (het leven heeft geen zin zonder histogram). We leerden ook dat het bijna onmogelijk is om zonder filters een foto te maken waarop zowel het landschap als de lucht goed belicht zou zijn en dat we in dat geval dus keuzes moeten maken. Of een mooie wolkenlucht met voldoende tekening en een wat donker landschap of een goed belicht landschap met een overbelicht vlak voor wat de lucht betreft.

Tot slot kregen we nog een briefje mee met een aantal opdrachten die we tijdens deze ochtend uit moesten voeren. Ik vind dat altijd wel leuk, je bent dan net wat gerichter om je heen aan het kijken.

Landschap – Westerheide

Vanaf de plek waar we de instructie kregen maakte ik bovenstaande landschapsfoto. Arie had net uitgelegd dat je in een landschap kunt zoeken naar lijnen of bepaalde elementen, zoals bomen. Je kunt ook diepte/spanning creëren door iets om de voorgrond te plaatsen. Ik koos er voor de horizon op 1/3 te plaatsen en de bomen in het midden. Het pad zorgt voor een bepaald lijnenspel, al is dat niet zo heel sterk aanwezig. Het plukje hei op links komt weer terug in het stuk onder de bomen. In de oorspronkelijke RAW foto was de lucht overbelicht. In de nabewerking heb ik door de knop “nevel verwijderen” toch nog iets van de tekening in de wolken terug kunnen halen. Ik vind de foto nog wel steeds aan de donkere kant, maar zo zag het er in mijn beleving ook uit op dat moment.

We gingen op pad en al snel begon het een beetje te spetteren. We gingen even onder de bomen staan, waar Arie nog de tip gaf om juist laaghangende takken te gebruiken om die overbelichte lucht een beetje ‘weg te werken’. Dat ziet er dan een beetje als volgt uit:

Under te tree – Westerheide

Zo kun je toch een mooie landschapsfoto maken. Nu is de foto hierboven niet zo heel fraai, je ziet de regenspetters op de lens lichte vlekken maken in het bladerdak, maar dit is even ter illustratie. Op dit moment kwam de regen met bakken uit de lucht en begon het te waaien, dus ik heb de camera snel in de tas gedaan om waterschade te voorkomen. Die regenbui hield echt heel lang aan, we hebben zeker een kwartier staan schuilen. Buienradar voorspelde dat dit nog wel even zou aanhouden, dus een paar cursisten haakten toch maar af en gingen richting de auto. Ik besloot het toch nog even aan te kijken en Buienradar bleek hartstikke ongelijk te hebben. Niet veel later hield het op met regenen en konden we weer op pad.

Arie wees me op takken met de bessen langs een hek, dat je dit soort dingen op de voorgrond van je landschapsfoto kunt zetten als eyecatcher. Je moet dan wel een klein diafragma (groot getal) gebruiken, wil je zowel de voorgrond als het landschap erachter scherp krijgen. Het was even zoeken naar de juiste instellingen, want met een klein diafragma fotograferen vraagt ook een langere sluitertijd. Uiteindelijk heb ik de volgende foto gemaakt (F11, 1/60, ISO 200):

Landschap – Westerheide

Het landschap op de achtergrond is niet zo spannend en de lucht is nog grauw van de bui die overdrijft, dus die besjes geven echt meerwaarde aan de foto. Ik ben in ieder geval blij met het eindresultaat.

Niet veel verder maakte ik onderstaande foto, weer geïnspireerd door de eerdere foto onder de boom. De takken op de grond symboliseren het verval en de komst van de herfst, de blaadjes beginnen bij deze berk ook al te verkleuren. Misschien had ik iets meer door de knieën moeten gaan, zodat de bomenrij op de achtergrond niet dwars door de takken van de berk valt, maar dat er een klein strookje lucht tussen zit. Iets om een volgende keer aan te denken.

Berk – Westerheide

Het begon uiteindelijk een beetje open te trekken en de zon liet zich voorzichtig zien. Dat leverde weer mooie licht- en schaduwplekken op in het veld. Dit kun je terugzien in onderstaande foto. De blauwe lucht steekt hier mooi af tegen het geel in het veld. De kleuren van de bomen heb ik wel een beetje aangezet, zodat de herfsttinten goed zichtbaar worden.

Landschap – Westerheide

Op hetzelfde plekje draaide ik iets meer links en ging een beetje door mijn knieën, waardoor ik weer een heel andere foto kreeg (zie onder). Het loont dus de moeite om verschillende standpunten uit te proberen en zo de beste compositie te bepalen. Ik vind onderstaande foto toch net wat dynamischer, door meer details op de voorgrond en een mooiere lucht.

Landschap – Westerheide

Toen ik me omdraaide zag ik deze bomenrij staan. Prachtig, die drie zo bij elkaar die bijna optisch 1 hele grote boom vormen.

Three trees together – Westerheide

Arie gaf hier als tip ook weer een laag standpunt in te nemen, zodat je de hei en de horizon op de achtergrond nog kunt zien onder de takken door. Dit soort tips zijn echt een eyeopener voor mij. En een uitdaging voor mijn stijve lijf, haha.

Arie beschikte trouwens over een verrekijker, eigenlijk wel een must voor een natuurfotograaf. Hij zag hierdoor (en ik denk ook wel door zijn geoefende ogen) de reeën op de hei achter de bomen. We liepen dus snel verder, maar wel heel stil tussen de bomen, zodat we niet zouden opvallen. De wind kwam vanaf de andere kant, dus ze konden ons niet ruiken. Ik had helaas geen supertelelens mee, daar ben ik voor aan het sparen, maar het was al zo bijzonder om de reeën in het open veld te zien. Alleen dat was al genieten. De zon was inmiddels gaan schijnen en dat gaf weer prachtige kleuren op de hei. Als je goed kijkt zie je twee reeën in onderstaande foto. Ze kijken heel alert naar de wandelaars die in de verte aan komen lopen. We hoopten dat ze hierdoor dichter naar ons toe zouden komen. Arie vertelde dat er op deze manier wel eens een ree recht op hem af kwam lopen, die zag hem pas op het laatst. Lijkt me een mooie ervaring!

Oh deer, someone’s coming… – Westerheide

Ze bleven best lang op die plek staan, dus ik experimenteerde nog maar wat met de compositie. In onderstaande foto heb ik een bosje op de voorgrond geplaatst. In de verte zie je de reeën, als je heel goed kijkt. Het bosje trekt misschien nu te veel aandacht, dus ik weet niet of je als kijker doorgeleid wordt naar de dieren in de verte. Toch vind ik hem wel wat hebben…

Look for the deer – Westerheide

Er stond ook nog een opdracht op het lijstje om een unieke abstracte en/of artistieke foto vanuit je gevoel te maken. Een cursist was bezig met dubbele belichting, dus voor mij een mooi moment om ook eens artistiek aan de slag te gaan. Om het bos goed te belichten was een iets langere sluitertijd nodig, waardoor ik wat met beweging kon spelen. In onderstaande foto bewoog ik de camera van boven naar beneden, een beetje schuin. De sluitertijd is hier 0,8 seconde, diafragma F11:

Creatief met bos – Westerheide

Ik herinnerde me nog de foto van de vuurtoren van Noordwijk, waarbij ik tijdens het maken van de foto inzoomde met mijn lens. Ik besloot dat ook eens op het bos los te laten. Voor een mooi effect had ik een sluitertijd van 1/3 seconde en diafragma F14 nodig. Je wordt nu als ware het bos ingezogen. Erg leuk om hier mee te spelen.

Inzoomen met een lange sluitertijd – Westerheide

Ik probeerde ook nog een versie met de camera gericht op het bladerdak, dus omhoog naar de lucht. Door de blauwe lucht en het (toch nog) frisse groen gaf dit ook een heel verrassend resultaat:

Inzoomen met een lange sluitertijd – Westerheide

Het lijkt bijna wel vuurwerk! Ik heb in de nabewerking de kleuren wel een beetje aangezet. Nu knalt het er echt uit.

Voor bovenstaande foto’s had ik de camera op single shot gezet. Arie gaf aan dat je dit ook in de burst-modus kunt doen. Dan kun je dus gewoon blijven afdrukken en in-en uitzoomen. Dan zit er uiteindelijk altijd wel een mooie plaat tussen. Op die manier maakte ik onderstaande foto:

Inzoomen met een lange sluitertijd – Westerheide

Doordat het flink geregend had, lagen er ook flinke plassen. Dat levert dan ineens weer een mooi plaatje op:

Na een fikse hoosbui… – Westerheide

En om nog even een indruk te geven van het mooie bos zonder al die vage strepen:

Prachtig licht in het bos – Westerheide

Uiteindelijk toch ook weer even naar de reeën gekeken, ze namen op een gegeven moment een mooie spurt richting de bomen met zijn vieren. Er kwamen wat wandelaars te dichtbij.

Running deer – Westerheide

Twee reeën kwamen uiteindelijk toch onze kant op. Hierdoor kon ik ze met mijn beperkte zoomlens uiteindelijk toch nog wat groter in beeld krijgen.

Do they see us? – Westerheide

Ze hielden ons wel een beetje in de gaten, enkele cursisten stonden toch nog in het zicht. Uiteindelijk zijn we toch maar doorgelopen, het was niet te verwachten dat ze nog dichterbij zouden komen. We staken een bospad over en kwamen daar aan de andere kant nog vier Schotse Hooglanders tegen die in het zonnetje lagen te herkauwen. Wat een mazzel hadden wij deze ochtend. Het is geen garantie dat je dieren ziet tijdens je workshop, maar wij hadden veel geluk deze keer!

Schotse Hooglander – Westerheide

Deze lag zo mooi in de zon, het zonlicht geeft echt een mooie gloed op de vacht, die lijkt nu nog bruiner. Arie gaf me de tip om de dieren niet alleen van bovenaf te fotograferen, maar ook eens te kijken wat het doet als je heel laag bij de grond zat. Hij liet me wat voorbeelden zien van de mogelijkheden, dat je kunt spelen met de achtergrond. Ik maakte daarop onderstaande foto en kon ook weer een opdracht van mijn lijstje afvinken (Fotografeer een dier in zijn omgeving).

Tegen een donkere achtergrond – Westerheide

Je laat zo meer van de omgeving zien, maar door die donkere bomenpartij op de achtergrond is deze ook veel minder druk dan de foto daarboven. Het dier komt nog beter uit, als het ware. Misschien had ik nog een paar stappen naar rechts moeten nemen zodat de berk op de achterrond er niet meer op stond. Al met al vind ik het niet heel storend.

Schotse Hooglander – Westerheide
Schotse Hooglander – Westerheide

Ze blijven eigenlijk best relaxed liggen, we konden er gewoon omheen lopen, af en toe keken ze wel wat nieuwsgierig. Bijna aaibaar. Maar ik denk dat je er toch wel met eerbied omheen moet lopen, die hoorns zien er gevaarlijk genoeg uit.

Schotse Hooglanders – Westerheide

En nog een laatste foto van deze imposante dieren, met een aantal van medecursisten in actie:

Mijn medecursisten in actie – Westerheide

Dan zie je ook meteen hoe groot ze zijn, deze lobbessen. De workshop was nu zo’n beetje ten einde, we liepen weer richting de auto’s. Maar toch nog even door het bos op zoek naar paddenstoelen voor de opdracht “isoleer een close-up object d.m.v. diafragmakeuze”. Ik vond er nog eentje. Geen idee welke, als iemand het weet, laat even een berichtje achter, het is altijd leuk om te weten. Ik koos trouwens diafragma F4,5, waardoor je een onscherpe achtergrond krijgt in dit geval.

Paddenstoel – Westerheide

En met een laatste foto (nog net even de opdracht “beweging weergeven”kunnen doen) sloot ik deze ontzettend leuke en leerzame workshop af.

Nog even oefenen met een lange sluitertijd en inzoomen – Westerheide

Het was leuk om met mijn AMC collega’s deze workshop te kunnen volgen. Ik was al een tijdje niet meer met de AMC fotoclub op pad geweest, maar het kwam nu zo mooi uit. Ik heb er echt van genoten. Op die hoosbui na dan 😉

Wil je ook zo’n workshop volgen, kijk dan even op de website van Arie van den Hout (www.arievandenhout.com). Hij maakt echt zulke mooie foto’s, maar geeft dus ook workshops en lezingen. Ik vond hem ontzettend sympathiek en hij gaf ons veel goede tips mee en bleef heel relaxed ondanks dat er een paar mensen te laat waren en ondanks die enorme hoosbui. En ik ben echt heel blij met de mooie landschap- en dierenfoto’s die ik heb gemaakt en de indrukken die ik heb opgedaan. Het is zo leuk om nieuwe dingen te leren!

Ik hoop dat ik iemand met mijn blog heb kunnen inspireren tot het maken van mooiere en creatievere natuurfoto’s. Ik hoor het graag!

Fototochten

Rondje Rijsbergen

Afgelopen weekend waren we bij vrienden in Rijsbergen. Eerst gezellig gegeten met elkaar en daarna zeer competitief getriviant tot in de late uurtjes. En de volgende morgen na het ontbijt nog even lekker het bos in geweest met een gedeelte van het cluppie. Ik had de camera meegenomen, just in case, en het was me toch een mooie herfstwandeling. Wel bewolkt en wat nevelig, maar het was droog en zeker niet koud. En nog wat mooie plaatjes kunnen schieten ook!

Paddenstoelen op een boomstronk – Rijsbergen

Ik denk dat het elfenbankjes zijn, maar ik ben geen paddenstoelenkenner. Ik vind het wel een mooi gezicht, zo op die oude boomstronk. Kabouterstoeltjes…

Bospaadje – Rijsbergen

De blaadjes beginnen al te vallen, maar heel veel bomen zijn eigenlijk nog hartstikke groen. Dat levert wel een mooi kleurenpalet op.

Een karretje dat op een zandweg reed… – Rijsbergen

Er kwam een paardenkar aan in de verte, in een mooi laantje. Nog best lastig dit zonder mensen op de foto te krijgen, het was best druk in het bos zondagmorgen.

Herfstbos – Rijsbergen

Maar het is toch gelukt, een vredig leeg bospaadje. Met mooi strijklicht was het nog perfecter geweest, maar dat zat er deze morgen niet in, helaas.

Herfstbos – Rijsbergen

Een staande versie, dat heeft toch ook wel wat. Duidelijk een verdwijnpunt richting de horizon.

Paddenstoelen – Rijsbergen

Iemand een idee wat dit voor paddenstoelen zijn? Ik heb het nog niet kunnen ontdekken op internet…

Oorlogsmonument – Rijsbergen

In Rijsbergen is op 4 oktober 1944 een aantal verzetsstrijders en het gezin van de boswachter omgekomen / gevangen genomen op deze plek. Zeer indrukwekkend en triest verhaal stond hier vlakbij op een bord. Bijna niet voor te stellen hoe dat geweest moest zijn. 75 jaar later is deze gebeurtenis herdacht. Het is en wat trieste aanblik, de overblijfselen van die herdenking…

Oorlogsmonument – Rijsbergen

De fundering van het huis van de boswachter is nog bewaard gebleven.

Kastanje – Rijsbergen

Zo’n opengebarsten kastanje is toch ook wel een mooi fotografie-onderwerp. De kastanje zelf glimt van de regen.

Paarse schijnridderzwam – Rijsbergen

Nog nooit gezien, deze paarse paddenstoelen. Maar hij is niet zeldzaam ofzo, volgens Wikipedia. Maar wel mooi.

Triviantclub aan de wandel – Rijsbergen

En dit is dan een gedeelte van de Triviantclub, zoals ik deze vriendenclub ook wel noem. Meestal bezoeken we op de zondag na zo’n Triviantnacht een dierenpark, maar de boswandeling was ook wel fijn. Dribbel was ook gezellig mee, nog lastig op de foto te krijgen, hij wou niet echt poseren. En dankzij Dribbel ook nog twee eekhoorntjes gezien. Roetsj, de boom in, dat wel.

Weird sign – Rijsbergen

Vreemd bordje op de route. Geen idee wat het betekent, maar het apart is het zeker. Het was weer een fijne boswandeling en een mooie afsluiter van een leuk weekend in het Brabantse land. En ook nog eens 8,9 kilometer gewandeld. Best gelopen!

Workshops en cursussen

Tiengemeten

Op 5 oktober 2019 deed ik samen met fotoclubmaatje Annemiek een workshop natuur- en landschapsfotografie op het eiland Tiengemeten. De workshop werd georganiseerd door Outdoorschool SNP Natuurreizen en de cursusleider was Willem Laros. Tiengemeten kun je alleen via het water bereiken, dus we gingen eerst met de pont.

Op weg naar Tiengemeten, vanaf de pont (Iphonefoto)

Het beloofde gelukkig wel een mooie dag te worden, het zou in ieder geval droog blijven en wat bewolkt. Wij hadden er in ieder geval veel zin in. Het tochtje met de pont was ook wel leuk. Er was nog een leuk vogelhuisje gemonteerd op de pont. Denk niet dat er ooit een bezoeker is ingekropen, maar leuk detail. Iedereen mag mee…

Op de pont, met Annemiek (Iphonefoto)

Aangekomen op Tiengemeten kregen we eerst toelichting van Willem. We kregen een viertal opdrachten mee voor onderweg. Het was dus niet zomaar een stukje wandelen en wat foto’s maken. Ik vind dit soort opdrachten altijd wel leuk. Je bent dan toch wat gerichter bezig met fotografie en je wordt er net even wat creatiever van.

Na een korte stop bij het gebouw van Natuurmonumenten (het Rien Poortvlietmuseum was helaas gesloten) gingen we op weg. Het eerste stuk was een verharde weg met rechts het uitzicht op de natuur van Tiengemeten en links de dijk. Ik zag een beetje symmetrie op de dijk, in de paaltjes. Maar uiteindelijk toch gekozen voor net niet symmetrie. Op de een of andere manier is onderstaande foto zo beter. Het blauwe van de lucht heb ik nog even wat meer aangezet in Lightroom, waardoor de foto net even wat frisser oogt.

Dijkzicht op Tiengemeten

Aan de andere kant van de dijk was ook nog een stukje grasland, waar wat paarden liepen. Eentje had zich wel heel mooi versierd.

Paard met versierd kapsel

Maar op rechts van het pad was de mooie natuur van Tiengemeten, een vlak landschap, niet meer zo zomers. Maar zeker nog mooi, ook met bewolkt weer. Ik heb deze foto vanaf de dijk gemaakt. Op het pad beneden aan de dijk kon je eigenlijk niet heel veel van de horizon zien, maar op deze manier wel.

Landschap Tiengemeten

Het eerste stuk was er niet veel verandering in het landschap. Ik stelde dan ook de vraag hoe je nu een interessante landschapsfoto maakt van dit gebied. Wilem gaf aan dat dat inderdaad wel lastig is, omdat er weinig hoogteverschil op Tiengemeten is. Later op de wandelroute zouden we nog een hoogte tegenkomen, daar hadden w nog wat meer overzicht. Dan toch maar zelf een paar pogingen wagen iets te maken van het in mijn ogen wat platte landschap.

Doorkijkje op Tiengemeten

Bovenstaande foto vond ik wel mooi, met de kruisende waterweg. Er vliegen wat vogels over en in de verte zijn wat zwanen te zien in het water. De lucht aan die kant was op dat moment ook niet echt spectaculair. Maar als ik iets meer naar links draaide, kon ik toch het zonnetje al een beetje achter de wolken zien. Het was een beetje een wattendekenwolkendek. Daarvan maakte ik onderstaande foto.

Zicht vanaf de dijk op Tiengemeten

Op een bepaalde manier trekken er allerlei lijnen in de wolken en het landschap naar de horizon. Dat maakt de foto voor mij geslaagd. Hij is wel wat donker, maar als ik het lichter maak, dan wordt de lucht zo uitgebeten.

In de verte de pont naar Tiengemeten
Uitzicht vanaf de dijk, vlakbij de zorginstelling

We liepen een aardig eindje over de dijk, totdat we bij een gebouw kwamen waar een zorginstelling was gevestigd. Mooi rustig stekje. Daar in de buurt zijn we aan de slag gegaan met de eerste opdracht. We moesten twee (mooie) dezelfde foto’s maken, eentje met weinig scherptediepte en eentje met veel scherptediepte. Dat bereik je door te spelen met je diafragma. Hieronder mijn foto met weinig scherptediepte:

Distels met op de achtergrond het landschap van Tiengemeten (groot diafragma)

En hieronder de foto met veel scherptediepte:

Distels met op de achtergrond het landschap van Tiengemeten (kleiner diafragma)

Je ziet dat de achtergrond nu iets minder vaag wordt. Hoe kleiner je diafragma, hoe meer je foto van voor naar achteren scherp wordt. Leuk om hier weer even mee te spelen. En dan wordt zelfs dooie natuur ineens mooi, al zeg ik het zelf.

Distel, met weinig scherptediepte
Distels met de lucht als achtergrond

Het landschap kan ondanks weinig scherptediepte toch storend zijn. Vandaar dat ik nog even door de knietjes ben gegaan om de distels (die overigens de mooiere naam ‘Kaardebol’ hebben) de lucht aan de fotograferen. Een veel rustiger beeld wordt het dan. Ze steken veel meer af tegen de rustige achtergrond en komen meer tot hun recht, vind ik.

Hekwerk op Tiengemeten

We liepen weer verder. Her en der nog wat mooie plaatjes geschoten. Er waren ook al paddestoelen te zien, er was een cursist die er helemaal op los ging. Ik had geen zin om in het gras te kruipen. Ik heb meer genoten van het zwanenmeer 😉

Zwanenmeer op Tiengemeten

Het terrein van de zorginstelling was uiteraard niet toegankelijk. Ze hadden er wel mooi oude en verweerde bordjes voor…

Verboden toegang!
Mooi lijnenspel van de paaltjes richting de horizon
Ojee, privé!

We kwamen ook nog een oud zeilschip tegen. Ik heb even gewacht tot het modernere kleine zeilbootje ook in beeld kwam. En met die boom er tussen is er mooie denkbeeldige scheidslijn van vroeger naar nu gemaakt.

Oud zeilschip en modern zeilbootje bij Tiengemeten.

We kwamen nog langs een oud vervallen gebouw zonder ramen een deuren. Het vervallen gebouw op de achtergrond vond ik zelf niet zo spannend, maar de boom vond ik wel mooi. De blaadjes zijn al niet meer zo fris groen, de herfst is in aantocht. Mooie overeenkomst met het gebouw, beiden in verval.

Vervallen gebouw tussen bomen die hun blad al gaan verliezen (Tiengemeten)

Hierna was het tijd voor de lunch. Dat was goed verzorgd trouwens. En tijdens het eten kregen we nog uitleg van Willem over fotograferen met het histogram. Aan dit fenomeen op je camera kun je zien of je een goed belichte foto hebt gemaakt, waar alle details in zitten. Volgens Willem heeft het leven geen zin zonder histogram. Een uitspraak die we niet zo snel meer zullen vergeten, haha.

Na de lunch was het tijd voor de opdracht waarbij je een portretfoto van iemand moest maken, als ware het voor de verkiezing van de nieuwe burgemeester van Tiengemeten. Dat mocht dus ook een andere cursist zijn. Maar deze meneer zagen we al op de pont en hij kwam als geroepen net aangelopen toen wij aan de opdracht moesten beginnen. Ik noem hem maar de jonge Bennie Jolink. Maar inmiddels heb ik via via zijn naam doorgekregen: Merijn van den Hoogenhoff. Een waardige burgemeestersnaam 😁

De ‘Burgemeester’ van Tiengemeten

Daarna gingen we weer verder op pad, het was nog best een eind lopen naar de pont. Maar het was lekker weer, het werd zelfs wat warmer, en we waren lekker bezig met fotografie. Dan merk je eigenlijk niet eens welke afstand je ongemerkt aflegt.

Ik zie je wel!

Dit paard stond zo mooi stil in de wei, hij gaat bijna op in de omgeving. Hij was wel nieuwsgierig, er stonden een paar fotografen voor zijn neus. Wat moet hij wel niet gedacht hebben?

We hadden nog steeds wat opdrachten uit te voeren, een daarvan was de opdracht met beweging. We moesten een lange sluitertijd instellen (minstens 1/15 seconde). Ik zag de graspluimen en Annemiek en ik hebben hier driftig mee geëxperimenteerd. Uiteindelijk waaide het niet hard genoeg, dus we hebben het gras maar een paar slingers gegeven. Met onderstaande foto als resultaat. Ik vind het wel artistiek. Er is bijna niets scherp, maar je ziet wel dat het graspluimen zijn. Missie (wat mij betreft) geslaagd!

Wuivende pluimen (lange sluitertijd)

Een andere opdracht was om een foto te maken van de natuur op Tiengemeten, waarbij je duidelijk de invloed van de mens ziet. Ik maakte hiervoor o.a. deze foto:

Windmolens en vogels (Tiengemeten)

De windmolens, ik vind ze landschapsvervuiling, maar ergens geeft het in bovenstaande en onderstaande foto wel een extra dimensie aan de foto. Zeker omdat het landschap op de voorgrond eigenlijk niet zo heel spannend is verder.

Vijf op een rij! (Tiengemeten)

De onderstaande foto vond ik wel wat hebben, met het wagenspoor dat met een bocht uit het zicht verdwijnt. Ik ben door mijn knietjes gegaan, waardoor het spoor wat langer leek te worden. Je vraagt je wel af wat voor zwaar verkeer hier de dijk op is gereden. De mens heeft hier een flink spoor achtergelaten (in het kader van de opdracht).

Wagenspoor (Tiengemeten)

Niet veel later sloegen we een pad in waar een paar mooie runderen liepen. Ze zagen er wel woest uit, menig rockband zou jaloers op zo’n kapsel zijn, haha. En ze liepen ook nog eens behoorlijk in de weg op het pad.

Best handig, zo’n hoorn, als je jeuk hebt…

Gelukkig waren ze banger van ons. Ze gingen al snel de kant in als je wat dichterbij kwam. Annemiek en ik zagen een mooie lady wegspringen, het haar wapperde in de wind. We hebben haar Pamela genoemd (Pam, je haar danst). De rest van de cursisten hadden het net over een vogeltje, de roodborsttapuit, maar dat verstond ik verkeerd. Ik verstond roodborsttapijt. Nou ja, hilarisch natuurlijk. En dus werd Pamela vanwege haar tapijtje op het voorhoofd verder gedoopt in Pamela, de roodborsttapijt van Tiengemeten. Lachen toch?

Pamela, de roodborstapijt van Tiengemeten 🙂
Je kan maar jeuk op je kop hebben…

Nu ook nog jeuk aan het hoofd… Woeste blik in de ogen, maar het ging daarna gelukkig lief opzij voor ons.

“Koe” in de wei, wij blij

Op een gegeven moment kwamen er nog drie zwanen aangevlogen. Dan baal je wel dat je geen 400mm zoomlens op je camera hebt zitten. Maar thuis toch een mooie uitsnede kunnen maken en ze zijn ook nog best scherp. Het waren echt lucky shots, ik had geen idee met welke instellingen op dat moment aan het fotograferen was.

Zwaan kleef aan

Hier vliegen ze over de dijk van ons weg. Ik vond het wel leuk om dat stukje dijk er nog op te hebben. Er staan nog wel frisse gele bloemen tussen het gras. De lucht was hier alweer een stuk donkerder en meer bewolkt.

Zwanen over de dijk (Tiengemeten)

Vanaf hier moesten we wat meer doorlopen om de pont van kwart over vijf te gaan halen. Ik was eerlijk gezegd ook wel een beetje fotomoe aan het worden, je krijgt best veel indrukken te verwerken tijdens zo’n fototocht. Maar op een gegeven moment ging de zon wat lager staan en werd het licht wel heel mooi. Toen maakte ik onderstaande foto, voor de laatste opdracht, een foto van Tiengemeten waarbij er geen sprake is van zichtbaar menselijk ingrijpen.

Landschapsfoto van Tiengemeten

Ik vind het zelf de mooiste foto van de dag, qua sfeer en de weerspiegeling van de wolken in het water. Maar onderstaande foto gooide ook hoge ogen. Maar ik vond de bovenste wat spannender.

Landschapsfoto (Tiengemeten)

Vanaf hier was het niet ver meer naar de pont. We kwamen nog langs het landbouwmuseum en zagen daar David de Kabouterbordjes in de tuin. Vast voor een of andere speurtocht. Maar als bewoonster van “ons kabouterhuisje” (zo heette mijn weblog ooit) moet je dan zo’n vrolijke foto wel maken.

Kabouters op Tiengemeten! (Iphonefoto)

We maakten nog even een usfie bij het bord van Tiengemeten. We zagen op de stappenteller dat we toch zo’n 10 km gelopen hadden. Dat hadden we niet gedacht. Goed bezig.

Weer bij de pont, lekker uitgewaaid op Tiengemeten

NIet veel later kwam de pont en gingen we weer richting het vasteland.

Lichten doven, remmen vast, we gaan vertrekken! (Iphonefoto)

En met de laatste foto kwam er dan toch een eind aan een heerlijke dag op Tiengemeten. Ik zei het al op Instagram en Feestboek, Tiengemeten, wat was je mooi! Ik kom zeker nog een keer terug om het andere rondje te lopen en voor het Rien Poortvlietmuseum.

Land in zicht!

Tiengemeten is zeker een mooi natuurgebied, maar voor het rondje dat wij hebben gelopen moet je toch wel goed ter been zijn. Je moet over hekjes klimmen en door drassig gebied lopen. En eigenlijk ook een flinke telelens meenemen, voor de vogels in de waterpartijen. Er zitten een heleboel vogels, uit mijn hoofd gezegd ook een aantal broedparen van de bruine kiekendief. We hebben ze even zien vliegen, imposante vogels. Maar met een 17-70mm lens is dat niet echt goed vast te leggen. En telelenzen zijn ook zwaar, dus je moet dat de volle 10 km mee sjouwen. Maar er zijn ook verharde paden en ik meen dat er ook fietsen te huur zijn, dus je kunt misschien ook een gedeelte per fiets afleggen.

Er is ook niet heel veel horecagelegenheid, dus ons werd al aangeraden om zelf wat tussendoortjes mee te nemen en drinken voor tijdens het wandelen. Dat hadden we ook wel nodig.

Er is overigens voldoende parkeergelegenheid bij de pont, al kan ik me voorstellen dat het ’s zomers druk kan zijn. Er is vast een website met meer informatie over wat er te beleven is op Tiengemeten. Dus als je er heen wilt, kun je het beste even zoeken op internet naar informatie.

Foto-opdrachten, Fotoshoots

Gezin in de wachtkamer

Een kennis van mij is bezig met het schrijven van haar eigen boek “Gezin in de wachtkamer”. Een boek met een best wel heftige aanleiding dat gaat over haar ervaringen in de diverse wachtkamers waar ze het afgelopen jaar in heeft gezeten voor allerlei zaken. Echt superstoer dat ze haar verhalen aan het papier heeft toevertrouwd en bundelt in haar in eigen beheer uit te geven boek. Ik vind het daarom heel tof dat ze mij heeft gevraagd te helpen met de foto voor de boekomslag. Ik heb ook meteen ja gezegd en geheel belangeloos mijn medewerking toegezegd omdat ik het mooi vond dat ik iets kon bijdragen aan dit bijzondere verhaal.

Eerst hebben we besproken wat de bedoeling was en daarna gebrainstormd over wat ideetjes en mogelijkheden. Daarrna begon de zoektocht naar een goede locatie voor wat we wilden. En ook die was redelijk gauw gevonden, een wachtkamer met redelijk wat ruimte en mogelijkheden om wat opstellingen uit te proberen.

Het was de bedoeling dat de gezichten er niet op zouden komen, maar het moest wel meteen duidelijk zijn dat het een wachtkamer betreft. En er moest voldoende ruimte op de voorgrond zijn, zodat ik aan de onderkant niet nog een stuk er aan hoefde te photoshoppen. Want foto’s maken is 1 ding, maar er veel aan sleutelen, daar ben ik niet zo van.

Half juli was het dan zo ver, ik sprak met het hele gezin in de betreffende wachtkamer af aan het eind van een middag. Het was een gelukkig een goed verlichte ruimte, met een toch wel iets hogere ISO-waarde hoefde ik niet met flitslicht te werken. Ik had ook niet de tijd om een heel uitgebreide lichtopstelling neer te zetten, want de praktijk was eigenlijk al gesloten. En met twee jonge kinderen wil je ook snel de foto’s maken voordat de aandacht verslapt, dus dan is het eerst uitgebreid proberen met de juiste lichtopstelling ook niet echt mogelijk. Ik heb daar gewoon nog niet genoeg handigheid in…

De eerste setting was bij een laag zitje, er werd meteen al aan gespeeld door de jongste telg (zie foto, die door de mama van het gezin werd gemaakt). De rest kwam er later een beetje omheen zitten met een boekje, telefoon, tas op de grond. Om het er maar een beetje als wachtkamer uit te laten zien. We haalden er nog een krukje bij…

Actiefoto, gemaakt door opdrachtgever

Uiteindelijk kwamen we er achter dat deze setting wel heel leuk was, maar door het hoogte verschil tussen de volwassenen en de twee kinderen niet zo praktisch voor de boekomslag; er moest te veel van de bovenkant af omdat de gezichtjes er niet op zouden komen. En door de ronde tafel op de voorgrond verdwenen veel details daar weer achter, de oudste dochter was niet zo zichtbaar. En ze had nou juist zulke leuke lange kousen aan!

Foto opdracht voor “Gezin in de wachtkamer”.

Dus we verruilden de lage zithoek voor de grote tafel. Daar hebben we een paar settingen uitgeprobeerd totdat we het juiste beeld te pakken hadden. Iedereen is goed zichtbaar, op de details van tas, knuffel, doos met papieren zakdoekjes en de toffe kousen is gelet. Ik stelde zelf onderstaande foto voor en deze is het volgens mij ook daadwerkelijk geworden.

Foto opdracht voor “Gezin in de wachtkamer”.

Tot slot deden we nog een setting met het gezin naast elkaar voor een deur. En in een gekke bui zei ik dat ze nog maar even moesten springen. Dat lieten de kids zich geen tweede keer zeggen natuurlijk! Het is een hele leuke foto geworden, een mooie herinnering aan een gezellige twintig minuutjes in de wachtkamer.

Jump! Foto opdracht voor “Gezin in de wachtkamer”.

Ik heb daarna nog gezellig bij ze gegeten en we hebben na het eten nog even fijn gekletst. We kennen elkaar eigenlijk al jaren, maar volgden elkaars leven gek genoeg voornamelijk via social media. We kregen zo’n beetje in dezelfde periode een relatie. Zij gingen trouwen en kregen een konijn, een hond en twee mooie kinderen. Wij gingen samenwonen, kregen een konijn en twee katten, maar helaas geen kinderen. Zij en ik gingen allebei webloggen, zijn actief in de kerk, muzikaal en creatief. Best veel raakvlakken. Het voelde eigenlijk dan ook enorm vertrouwd aan de keukentafel.

Nu is het wachten op de boekpresentatie. Ik heb begrepen dat het boek binnenkort naar de drukker gaat, het zijn nog even drukke tijden voor de schrijfster om alles af te ronden. Ik ben heel nieuwsgierig naar het eindresultaat. En dan niet alleen naar de omslag, maar ook naar de inhoud. Maar ik moet nog even wachten tot 12 oktober, dan is de boekpresentatie.

Wil je meer weten over dit bijzondere boek, neem dan vooral een kijkje op de website, www.gezinindewachtkamer.nl
Via de website is het boek in de voorverkoop te bestellen, en uiteraard is dat door mij van harte aanbevolen om te doen. Ik heb zo het vermoeden dat het een indrukwekkend, mooi en heel persoonlijk boek zal worden. En wat zou het leuk zijn als het goed verkocht gaat worden, dat gun ik dit gezin!