Workshops en cursussen

Met Arie op natuursafari!

Zaterdag 2 november heb ik via de AMC fotoclub een workshop natuurfotografie gevolgd bij natuurfotograaf Arie van den Hout. De locatie was de Westerheide, bij Hilversum, voor mij niet zo heel ver rijden. Ik was hier eerlijk gezegd nog nooit geweest, maar ik ben blij verrast over dit mooie stukje natuur zo vlak bij.

We begonnen de workshop met een voorstelrondje, zodat duidelijk werd wat ieders ervaring was en wat je van de workshop verwachtte of hoopte te leren. Ik heb aangegeven dat ik graag wilde leren hoe je nou een interessante landschapsfoto kunt maken. Dat is nog steeds iets waar ik niet zo goed in ben. Volgens Arie kwam dat deze ochtend ruim aan bod, mooi.

Arie heeft ons vervolgens gevraagd bepaalde camera-instellingen te gebruiken die dag. Zo gingen we in de M-stand fotograferen, op de burst-modus (dus paar foto’s snel achter elkaar), beeldstabilisatie aan (behalve zodra je je statief ging gebruiken), de continue focus voor het scherpstellen en de kleurruimte Adobe RGB als je in RAW fotografeert en aan nabewerking doet (want mooiere kleuren). De ISO uiteraard zo laag mogelijk en de witbalans op bewolkt.

Daarna kregen we uitleg over de belichting meten/vastzetten in de M-stand. In principe kun je eenmaal de belichting goed zetten door op een bepaald punt op de grond (bv het gras) te meten en dusdanig in te stellen dat e.e.a. goed is belicht. Als de weersomstandigheden niet wijzigen, dan hoef je niet steeds van alles opnieuw in te stellen, alles in het landschap zal dan goed belicht zijn. Behalve dan misschien de lucht, deze zal wellicht overbelicht zijn. Aan de hand van het histogram leerden we hoe we kunnen zien of je foto voldoende informatie bevat en niet onderbelicht of juist overbelicht is. Ik moest meteen weer aan mijn vorige workshop denken… (het leven heeft geen zin zonder histogram). We leerden ook dat het bijna onmogelijk is om zonder filters een foto te maken waarop zowel het landschap als de lucht goed belicht zou zijn en dat we in dat geval dus keuzes moeten maken. Of een mooie wolkenlucht met voldoende tekening en een wat donker landschap of een goed belicht landschap met een overbelicht vlak voor wat de lucht betreft.

Tot slot kregen we nog een briefje mee met een aantal opdrachten die we tijdens deze ochtend uit moesten voeren. Ik vind dat altijd wel leuk, je bent dan net wat gerichter om je heen aan het kijken.

Landschap – Westerheide

Vanaf de plek waar we de instructie kregen maakte ik bovenstaande landschapsfoto. Arie had net uitgelegd dat je in een landschap kunt zoeken naar lijnen of bepaalde elementen, zoals bomen. Je kunt ook diepte/spanning creëren door iets om de voorgrond te plaatsen. Ik koos er voor de horizon op 1/3 te plaatsen en de bomen in het midden. Het pad zorgt voor een bepaald lijnenspel, al is dat niet zo heel sterk aanwezig. Het plukje hei op links komt weer terug in het stuk onder de bomen. In de oorspronkelijke RAW foto was de lucht overbelicht. In de nabewerking heb ik door de knop “nevel verwijderen” toch nog iets van de tekening in de wolken terug kunnen halen. Ik vind de foto nog wel steeds aan de donkere kant, maar zo zag het er in mijn beleving ook uit op dat moment.

We gingen op pad en al snel begon het een beetje te spetteren. We gingen even onder de bomen staan, waar Arie nog de tip gaf om juist laaghangende takken te gebruiken om die overbelichte lucht een beetje ‘weg te werken’. Dat ziet er dan een beetje als volgt uit:

Under te tree – Westerheide

Zo kun je toch een mooie landschapsfoto maken. Nu is de foto hierboven niet zo heel fraai, je ziet de regenspetters op de lens lichte vlekken maken in het bladerdak, maar dit is even ter illustratie. Op dit moment kwam de regen met bakken uit de lucht en begon het te waaien, dus ik heb de camera snel in de tas gedaan om waterschade te voorkomen. Die regenbui hield echt heel lang aan, we hebben zeker een kwartier staan schuilen. Buienradar voorspelde dat dit nog wel even zou aanhouden, dus een paar cursisten haakten toch maar af en gingen richting de auto. Ik besloot het toch nog even aan te kijken en Buienradar bleek hartstikke ongelijk te hebben. Niet veel later hield het op met regenen en konden we weer op pad.

Arie wees me op takken met de bessen langs een hek, dat je dit soort dingen op de voorgrond van je landschapsfoto kunt zetten als eyecatcher. Je moet dan wel een klein diafragma (groot getal) gebruiken, wil je zowel de voorgrond als het landschap erachter scherp krijgen. Het was even zoeken naar de juiste instellingen, want met een klein diafragma fotograferen vraagt ook een langere sluitertijd. Uiteindelijk heb ik de volgende foto gemaakt (F11, 1/60, ISO 200):

Landschap – Westerheide

Het landschap op de achtergrond is niet zo spannend en de lucht is nog grauw van de bui die overdrijft, dus die besjes geven echt meerwaarde aan de foto. Ik ben in ieder geval blij met het eindresultaat.

Niet veel verder maakte ik onderstaande foto, weer geïnspireerd door de eerdere foto onder de boom. De takken op de grond symboliseren het verval en de komst van de herfst, de blaadjes beginnen bij deze berk ook al te verkleuren. Misschien had ik iets meer door de knieën moeten gaan, zodat de bomenrij op de achtergrond niet dwars door de takken van de berk valt, maar dat er een klein strookje lucht tussen zit. Iets om een volgende keer aan te denken.

Berk – Westerheide

Het begon uiteindelijk een beetje open te trekken en de zon liet zich voorzichtig zien. Dat leverde weer mooie licht- en schaduwplekken op in het veld. Dit kun je terugzien in onderstaande foto. De blauwe lucht steekt hier mooi af tegen het geel in het veld. De kleuren van de bomen heb ik wel een beetje aangezet, zodat de herfsttinten goed zichtbaar worden.

Landschap – Westerheide

Op hetzelfde plekje draaide ik iets meer links en ging een beetje door mijn knieën, waardoor ik weer een heel andere foto kreeg (zie onder). Het loont dus de moeite om verschillende standpunten uit te proberen en zo de beste compositie te bepalen. Ik vind onderstaande foto toch net wat dynamischer, door meer details op de voorgrond en een mooiere lucht.

Landschap – Westerheide

Toen ik me omdraaide zag ik deze bomenrij staan. Prachtig, die drie zo bij elkaar die bijna optisch 1 hele grote boom vormen.

Three trees together – Westerheide

Arie gaf hier als tip ook weer een laag standpunt in te nemen, zodat je de hei en de horizon op de achtergrond nog kunt zien onder de takken door. Dit soort tips zijn echt een eyeopener voor mij. En een uitdaging voor mijn stijve lijf, haha.

Arie beschikte trouwens over een verrekijker, eigenlijk wel een must voor een natuurfotograaf. Hij zag hierdoor (en ik denk ook wel door zijn geoefende ogen) de reeën op de hei achter de bomen. We liepen dus snel verder, maar wel heel stil tussen de bomen, zodat we niet zouden opvallen. De wind kwam vanaf de andere kant, dus ze konden ons niet ruiken. Ik had helaas geen supertelelens mee, daar ben ik voor aan het sparen, maar het was al zo bijzonder om de reeën in het open veld te zien. Alleen dat was al genieten. De zon was inmiddels gaan schijnen en dat gaf weer prachtige kleuren op de hei. Als je goed kijkt zie je twee reeën in onderstaande foto. Ze kijken heel alert naar de wandelaars die in de verte aan komen lopen. We hoopten dat ze hierdoor dichter naar ons toe zouden komen. Arie vertelde dat er op deze manier wel eens een ree recht op hem af kwam lopen, die zag hem pas op het laatst. Lijkt me een mooie ervaring!

Oh deer, someone’s coming… – Westerheide

Ze bleven best lang op die plek staan, dus ik experimenteerde nog maar wat met de compositie. In onderstaande foto heb ik een bosje op de voorgrond geplaatst. In de verte zie je de reeën, als je heel goed kijkt. Het bosje trekt misschien nu te veel aandacht, dus ik weet niet of je als kijker doorgeleid wordt naar de dieren in de verte. Toch vind ik hem wel wat hebben…

Look for the deer – Westerheide

Er stond ook nog een opdracht op het lijstje om een unieke abstracte en/of artistieke foto vanuit je gevoel te maken. Een cursist was bezig met dubbele belichting, dus voor mij een mooi moment om ook eens artistiek aan de slag te gaan. Om het bos goed te belichten was een iets langere sluitertijd nodig, waardoor ik wat met beweging kon spelen. In onderstaande foto bewoog ik de camera van boven naar beneden, een beetje schuin. De sluitertijd is hier 0,8 seconde, diafragma F11:

Creatief met bos – Westerheide

Ik herinnerde me nog de foto van de vuurtoren van Noordwijk, waarbij ik tijdens het maken van de foto inzoomde met mijn lens. Ik besloot dat ook eens op het bos los te laten. Voor een mooi effect had ik een sluitertijd van 1/3 seconde en diafragma F14 nodig. Je wordt nu als ware het bos ingezogen. Erg leuk om hier mee te spelen.

Inzoomen met een lange sluitertijd – Westerheide

Ik probeerde ook nog een versie met de camera gericht op het bladerdak, dus omhoog naar de lucht. Door de blauwe lucht en het (toch nog) frisse groen gaf dit ook een heel verrassend resultaat:

Inzoomen met een lange sluitertijd – Westerheide

Het lijkt bijna wel vuurwerk! Ik heb in de nabewerking de kleuren wel een beetje aangezet. Nu knalt het er echt uit.

Voor bovenstaande foto’s had ik de camera op single shot gezet. Arie gaf aan dat je dit ook in de burst-modus kunt doen. Dan kun je dus gewoon blijven afdrukken en in-en uitzoomen. Dan zit er uiteindelijk altijd wel een mooie plaat tussen. Op die manier maakte ik onderstaande foto:

Inzoomen met een lange sluitertijd – Westerheide

Doordat het flink geregend had, lagen er ook flinke plassen. Dat levert dan ineens weer een mooi plaatje op:

Na een fikse hoosbui… – Westerheide

En om nog even een indruk te geven van het mooie bos zonder al die vage strepen:

Prachtig licht in het bos – Westerheide

Uiteindelijk toch ook weer even naar de reeën gekeken, ze namen op een gegeven moment een mooie spurt richting de bomen met zijn vieren. Er kwamen wat wandelaars te dichtbij.

Running deer – Westerheide

Twee reeën kwamen uiteindelijk toch onze kant op. Hierdoor kon ik ze met mijn beperkte zoomlens uiteindelijk toch nog wat groter in beeld krijgen.

Do they see us? – Westerheide

Ze hielden ons wel een beetje in de gaten, enkele cursisten stonden toch nog in het zicht. Uiteindelijk zijn we toch maar doorgelopen, het was niet te verwachten dat ze nog dichterbij zouden komen. We staken een bospad over en kwamen daar aan de andere kant nog vier Schotse Hooglanders tegen die in het zonnetje lagen te herkauwen. Wat een mazzel hadden wij deze ochtend. Het is geen garantie dat je dieren ziet tijdens je workshop, maar wij hadden veel geluk deze keer!

Schotse Hooglander – Westerheide

Deze lag zo mooi in de zon, het zonlicht geeft echt een mooie gloed op de vacht, die lijkt nu nog bruiner. Arie gaf me de tip om de dieren niet alleen van bovenaf te fotograferen, maar ook eens te kijken wat het doet als je heel laag bij de grond zat. Hij liet me wat voorbeelden zien van de mogelijkheden, dat je kunt spelen met de achtergrond. Ik maakte daarop onderstaande foto en kon ook weer een opdracht van mijn lijstje afvinken (Fotografeer een dier in zijn omgeving).

Tegen een donkere achtergrond – Westerheide

Je laat zo meer van de omgeving zien, maar door die donkere bomenpartij op de achtergrond is deze ook veel minder druk dan de foto daarboven. Het dier komt nog beter uit, als het ware. Misschien had ik nog een paar stappen naar rechts moeten nemen zodat de berk op de achterrond er niet meer op stond. Al met al vind ik het niet heel storend.

Schotse Hooglander – Westerheide
Schotse Hooglander – Westerheide

Ze blijven eigenlijk best relaxed liggen, we konden er gewoon omheen lopen, af en toe keken ze wel wat nieuwsgierig. Bijna aaibaar. Maar ik denk dat je er toch wel met eerbied omheen moet lopen, die hoorns zien er gevaarlijk genoeg uit.

Schotse Hooglanders – Westerheide

En nog een laatste foto van deze imposante dieren, met een aantal van medecursisten in actie:

Mijn medecursisten in actie – Westerheide

Dan zie je ook meteen hoe groot ze zijn, deze lobbessen. De workshop was nu zo’n beetje ten einde, we liepen weer richting de auto’s. Maar toch nog even door het bos op zoek naar paddenstoelen voor de opdracht “isoleer een close-up object d.m.v. diafragmakeuze”. Ik vond er nog eentje. Geen idee welke, als iemand het weet, laat even een berichtje achter, het is altijd leuk om te weten. Ik koos trouwens diafragma F4,5, waardoor je een onscherpe achtergrond krijgt in dit geval.

Paddenstoel – Westerheide

En met een laatste foto (nog net even de opdracht “beweging weergeven”kunnen doen) sloot ik deze ontzettend leuke en leerzame workshop af.

Nog even oefenen met een lange sluitertijd en inzoomen – Westerheide

Het was leuk om met mijn AMC collega’s deze workshop te kunnen volgen. Ik was al een tijdje niet meer met de AMC fotoclub op pad geweest, maar het kwam nu zo mooi uit. Ik heb er echt van genoten. Op die hoosbui na dan 😉

Wil je ook zo’n workshop volgen, kijk dan even op de website van Arie van den Hout (www.arievandenhout.com). Hij maakt echt zulke mooie foto’s, maar geeft dus ook workshops en lezingen. Ik vond hem ontzettend sympathiek en hij gaf ons veel goede tips mee en bleef heel relaxed ondanks dat er een paar mensen te laat waren en ondanks die enorme hoosbui. En ik ben echt heel blij met de mooie landschap- en dierenfoto’s die ik heb gemaakt en de indrukken die ik heb opgedaan. Het is zo leuk om nieuwe dingen te leren!

Ik hoop dat ik iemand met mijn blog heb kunnen inspireren tot het maken van mooiere en creatievere natuurfoto’s. Ik hoor het graag!

Workshops en cursussen

Tiengemeten

Op 5 oktober 2019 deed ik samen met fotoclubmaatje Annemiek een workshop natuur- en landschapsfotografie op het eiland Tiengemeten. De workshop werd georganiseerd door Outdoorschool SNP Natuurreizen en de cursusleider was Willem Laros. Tiengemeten kun je alleen via het water bereiken, dus we gingen eerst met de pont.

Op weg naar Tiengemeten, vanaf de pont (Iphonefoto)

Het beloofde gelukkig wel een mooie dag te worden, het zou in ieder geval droog blijven en wat bewolkt. Wij hadden er in ieder geval veel zin in. Het tochtje met de pont was ook wel leuk. Er was nog een leuk vogelhuisje gemonteerd op de pont. Denk niet dat er ooit een bezoeker is ingekropen, maar leuk detail. Iedereen mag mee…

Op de pont, met Annemiek (Iphonefoto)

Aangekomen op Tiengemeten kregen we eerst toelichting van Willem. We kregen een viertal opdrachten mee voor onderweg. Het was dus niet zomaar een stukje wandelen en wat foto’s maken. Ik vind dit soort opdrachten altijd wel leuk. Je bent dan toch wat gerichter bezig met fotografie en je wordt er net even wat creatiever van.

Na een korte stop bij het gebouw van Natuurmonumenten (het Rien Poortvlietmuseum was helaas gesloten) gingen we op weg. Het eerste stuk was een verharde weg met rechts het uitzicht op de natuur van Tiengemeten en links de dijk. Ik zag een beetje symmetrie op de dijk, in de paaltjes. Maar uiteindelijk toch gekozen voor net niet symmetrie. Op de een of andere manier is onderstaande foto zo beter. Het blauwe van de lucht heb ik nog even wat meer aangezet in Lightroom, waardoor de foto net even wat frisser oogt.

Dijkzicht op Tiengemeten

Aan de andere kant van de dijk was ook nog een stukje grasland, waar wat paarden liepen. Eentje had zich wel heel mooi versierd.

Paard met versierd kapsel

Maar op rechts van het pad was de mooie natuur van Tiengemeten, een vlak landschap, niet meer zo zomers. Maar zeker nog mooi, ook met bewolkt weer. Ik heb deze foto vanaf de dijk gemaakt. Op het pad beneden aan de dijk kon je eigenlijk niet heel veel van de horizon zien, maar op deze manier wel.

Landschap Tiengemeten

Het eerste stuk was er niet veel verandering in het landschap. Ik stelde dan ook de vraag hoe je nu een interessante landschapsfoto maakt van dit gebied. Wilem gaf aan dat dat inderdaad wel lastig is, omdat er weinig hoogteverschil op Tiengemeten is. Later op de wandelroute zouden we nog een hoogte tegenkomen, daar hadden w nog wat meer overzicht. Dan toch maar zelf een paar pogingen wagen iets te maken van het in mijn ogen wat platte landschap.

Doorkijkje op Tiengemeten

Bovenstaande foto vond ik wel mooi, met de kruisende waterweg. Er vliegen wat vogels over en in de verte zijn wat zwanen te zien in het water. De lucht aan die kant was op dat moment ook niet echt spectaculair. Maar als ik iets meer naar links draaide, kon ik toch het zonnetje al een beetje achter de wolken zien. Het was een beetje een wattendekenwolkendek. Daarvan maakte ik onderstaande foto.

Zicht vanaf de dijk op Tiengemeten

Op een bepaalde manier trekken er allerlei lijnen in de wolken en het landschap naar de horizon. Dat maakt de foto voor mij geslaagd. Hij is wel wat donker, maar als ik het lichter maak, dan wordt de lucht zo uitgebeten.

In de verte de pont naar Tiengemeten
Uitzicht vanaf de dijk, vlakbij de zorginstelling

We liepen een aardig eindje over de dijk, totdat we bij een gebouw kwamen waar een zorginstelling was gevestigd. Mooi rustig stekje. Daar in de buurt zijn we aan de slag gegaan met de eerste opdracht. We moesten twee (mooie) dezelfde foto’s maken, eentje met weinig scherptediepte en eentje met veel scherptediepte. Dat bereik je door te spelen met je diafragma. Hieronder mijn foto met weinig scherptediepte:

Distels met op de achtergrond het landschap van Tiengemeten (groot diafragma)

En hieronder de foto met veel scherptediepte:

Distels met op de achtergrond het landschap van Tiengemeten (kleiner diafragma)

Je ziet dat de achtergrond nu iets minder vaag wordt. Hoe kleiner je diafragma, hoe meer je foto van voor naar achteren scherp wordt. Leuk om hier weer even mee te spelen. En dan wordt zelfs dooie natuur ineens mooi, al zeg ik het zelf.

Distel, met weinig scherptediepte
Distels met de lucht als achtergrond

Het landschap kan ondanks weinig scherptediepte toch storend zijn. Vandaar dat ik nog even door de knietjes ben gegaan om de distels (die overigens de mooiere naam ‘Kaardebol’ hebben) de lucht aan de fotograferen. Een veel rustiger beeld wordt het dan. Ze steken veel meer af tegen de rustige achtergrond en komen meer tot hun recht, vind ik.

Hekwerk op Tiengemeten

We liepen weer verder. Her en der nog wat mooie plaatjes geschoten. Er waren ook al paddestoelen te zien, er was een cursist die er helemaal op los ging. Ik had geen zin om in het gras te kruipen. Ik heb meer genoten van het zwanenmeer 😉

Zwanenmeer op Tiengemeten

Het terrein van de zorginstelling was uiteraard niet toegankelijk. Ze hadden er wel mooi oude en verweerde bordjes voor…

Verboden toegang!
Mooi lijnenspel van de paaltjes richting de horizon
Ojee, privé!

We kwamen ook nog een oud zeilschip tegen. Ik heb even gewacht tot het modernere kleine zeilbootje ook in beeld kwam. En met die boom er tussen is er mooie denkbeeldige scheidslijn van vroeger naar nu gemaakt.

Oud zeilschip en modern zeilbootje bij Tiengemeten.

We kwamen nog langs een oud vervallen gebouw zonder ramen een deuren. Het vervallen gebouw op de achtergrond vond ik zelf niet zo spannend, maar de boom vond ik wel mooi. De blaadjes zijn al niet meer zo fris groen, de herfst is in aantocht. Mooie overeenkomst met het gebouw, beiden in verval.

Vervallen gebouw tussen bomen die hun blad al gaan verliezen (Tiengemeten)

Hierna was het tijd voor de lunch. Dat was goed verzorgd trouwens. En tijdens het eten kregen we nog uitleg van Willem over fotograferen met het histogram. Aan dit fenomeen op je camera kun je zien of je een goed belichte foto hebt gemaakt, waar alle details in zitten. Volgens Willem heeft het leven geen zin zonder histogram. Een uitspraak die we niet zo snel meer zullen vergeten, haha.

Na de lunch was het tijd voor de opdracht waarbij je een portretfoto van iemand moest maken, als ware het voor de verkiezing van de nieuwe burgemeester van Tiengemeten. Dat mocht dus ook een andere cursist zijn. Maar deze meneer zagen we al op de pont en hij kwam als geroepen net aangelopen toen wij aan de opdracht moesten beginnen. Ik noem hem maar de jonge Bennie Jolink. Maar inmiddels heb ik via via zijn naam doorgekregen: Merijn van den Hoogenhoff. Een waardige burgemeestersnaam 😁

De ‘Burgemeester’ van Tiengemeten

Daarna gingen we weer verder op pad, het was nog best een eind lopen naar de pont. Maar het was lekker weer, het werd zelfs wat warmer, en we waren lekker bezig met fotografie. Dan merk je eigenlijk niet eens welke afstand je ongemerkt aflegt.

Ik zie je wel!

Dit paard stond zo mooi stil in de wei, hij gaat bijna op in de omgeving. Hij was wel nieuwsgierig, er stonden een paar fotografen voor zijn neus. Wat moet hij wel niet gedacht hebben?

We hadden nog steeds wat opdrachten uit te voeren, een daarvan was de opdracht met beweging. We moesten een lange sluitertijd instellen (minstens 1/15 seconde). Ik zag de graspluimen en Annemiek en ik hebben hier driftig mee geëxperimenteerd. Uiteindelijk waaide het niet hard genoeg, dus we hebben het gras maar een paar slingers gegeven. Met onderstaande foto als resultaat. Ik vind het wel artistiek. Er is bijna niets scherp, maar je ziet wel dat het graspluimen zijn. Missie (wat mij betreft) geslaagd!

Wuivende pluimen (lange sluitertijd)

Een andere opdracht was om een foto te maken van de natuur op Tiengemeten, waarbij je duidelijk de invloed van de mens ziet. Ik maakte hiervoor o.a. deze foto:

Windmolens en vogels (Tiengemeten)

De windmolens, ik vind ze landschapsvervuiling, maar ergens geeft het in bovenstaande en onderstaande foto wel een extra dimensie aan de foto. Zeker omdat het landschap op de voorgrond eigenlijk niet zo heel spannend is verder.

Vijf op een rij! (Tiengemeten)

De onderstaande foto vond ik wel wat hebben, met het wagenspoor dat met een bocht uit het zicht verdwijnt. Ik ben door mijn knietjes gegaan, waardoor het spoor wat langer leek te worden. Je vraagt je wel af wat voor zwaar verkeer hier de dijk op is gereden. De mens heeft hier een flink spoor achtergelaten (in het kader van de opdracht).

Wagenspoor (Tiengemeten)

Niet veel later sloegen we een pad in waar een paar mooie runderen liepen. Ze zagen er wel woest uit, menig rockband zou jaloers op zo’n kapsel zijn, haha. En ze liepen ook nog eens behoorlijk in de weg op het pad.

Best handig, zo’n hoorn, als je jeuk hebt…

Gelukkig waren ze banger van ons. Ze gingen al snel de kant in als je wat dichterbij kwam. Annemiek en ik zagen een mooie lady wegspringen, het haar wapperde in de wind. We hebben haar Pamela genoemd (Pam, je haar danst). De rest van de cursisten hadden het net over een vogeltje, de roodborsttapuit, maar dat verstond ik verkeerd. Ik verstond roodborsttapijt. Nou ja, hilarisch natuurlijk. En dus werd Pamela vanwege haar tapijtje op het voorhoofd verder gedoopt in Pamela, de roodborsttapijt van Tiengemeten. Lachen toch?

Pamela, de roodborstapijt van Tiengemeten 🙂
Je kan maar jeuk op je kop hebben…

Nu ook nog jeuk aan het hoofd… Woeste blik in de ogen, maar het ging daarna gelukkig lief opzij voor ons.

“Koe” in de wei, wij blij

Op een gegeven moment kwamen er nog drie zwanen aangevlogen. Dan baal je wel dat je geen 400mm zoomlens op je camera hebt zitten. Maar thuis toch een mooie uitsnede kunnen maken en ze zijn ook nog best scherp. Het waren echt lucky shots, ik had geen idee met welke instellingen op dat moment aan het fotograferen was.

Zwaan kleef aan

Hier vliegen ze over de dijk van ons weg. Ik vond het wel leuk om dat stukje dijk er nog op te hebben. Er staan nog wel frisse gele bloemen tussen het gras. De lucht was hier alweer een stuk donkerder en meer bewolkt.

Zwanen over de dijk (Tiengemeten)

Vanaf hier moesten we wat meer doorlopen om de pont van kwart over vijf te gaan halen. Ik was eerlijk gezegd ook wel een beetje fotomoe aan het worden, je krijgt best veel indrukken te verwerken tijdens zo’n fototocht. Maar op een gegeven moment ging de zon wat lager staan en werd het licht wel heel mooi. Toen maakte ik onderstaande foto, voor de laatste opdracht, een foto van Tiengemeten waarbij er geen sprake is van zichtbaar menselijk ingrijpen.

Landschapsfoto van Tiengemeten

Ik vind het zelf de mooiste foto van de dag, qua sfeer en de weerspiegeling van de wolken in het water. Maar onderstaande foto gooide ook hoge ogen. Maar ik vond de bovenste wat spannender.

Landschapsfoto (Tiengemeten)

Vanaf hier was het niet ver meer naar de pont. We kwamen nog langs het landbouwmuseum en zagen daar David de Kabouterbordjes in de tuin. Vast voor een of andere speurtocht. Maar als bewoonster van “ons kabouterhuisje” (zo heette mijn weblog ooit) moet je dan zo’n vrolijke foto wel maken.

Kabouters op Tiengemeten! (Iphonefoto)

We maakten nog even een usfie bij het bord van Tiengemeten. We zagen op de stappenteller dat we toch zo’n 10 km gelopen hadden. Dat hadden we niet gedacht. Goed bezig.

Weer bij de pont, lekker uitgewaaid op Tiengemeten

NIet veel later kwam de pont en gingen we weer richting het vasteland.

Lichten doven, remmen vast, we gaan vertrekken! (Iphonefoto)

En met de laatste foto kwam er dan toch een eind aan een heerlijke dag op Tiengemeten. Ik zei het al op Instagram en Feestboek, Tiengemeten, wat was je mooi! Ik kom zeker nog een keer terug om het andere rondje te lopen en voor het Rien Poortvlietmuseum.

Land in zicht!

Tiengemeten is zeker een mooi natuurgebied, maar voor het rondje dat wij hebben gelopen moet je toch wel goed ter been zijn. Je moet over hekjes klimmen en door drassig gebied lopen. En eigenlijk ook een flinke telelens meenemen, voor de vogels in de waterpartijen. Er zitten een heleboel vogels, uit mijn hoofd gezegd ook een aantal broedparen van de bruine kiekendief. We hebben ze even zien vliegen, imposante vogels. Maar met een 17-70mm lens is dat niet echt goed vast te leggen. En telelenzen zijn ook zwaar, dus je moet dat de volle 10 km mee sjouwen. Maar er zijn ook verharde paden en ik meen dat er ook fietsen te huur zijn, dus je kunt misschien ook een gedeelte per fiets afleggen.

Er is ook niet heel veel horecagelegenheid, dus ons werd al aangeraden om zelf wat tussendoortjes mee te nemen en drinken voor tijdens het wandelen. Dat hadden we ook wel nodig.

Er is overigens voldoende parkeergelegenheid bij de pont, al kan ik me voorstellen dat het ’s zomers druk kan zijn. Er is vast een website met meer informatie over wat er te beleven is op Tiengemeten. Dus als je er heen wilt, kun je het beste even zoeken op internet naar informatie.

Workshops en cursussen

Wat een portret…

In mei 2019 heb ik een workshop portretfotografie van Merlijn Doomernik gevolgd bij Hollandse Hoogte. Merlijn fotografeert veel voor het NRC en maakt prachtige foto’s. De eerste cursusdag hebben we vooral veel van zijn foto’s bekeken, met de verhalen daarachter, en daarbij ook tips en trucs meegekregen over het gebruik van flitsers. Ook gingen we terplekke aan de slag met lichtopstellingen. Aan het eind van die dag kregen we de opdracht mee om een portret te maken waarin je liet zien wat je die dag geleerd hebt. Deze moest je opsturen en deze werd dan in de volgende bijeenkomst besproken.

Ik wilde iets doen met het zogenaamde ‘haarlicht’. Dit zorgt er voor dat je diepte in je portret krijgt. Verder wilde ik in mijn eigen studiootje een portret met weinig licht maken en de zwarte achtergrond eens een keer gebruiken. Omdat ik vooral veel wilde proberen en uitzoeken hoe ik alles goed werkend zou krijgen, besloot ik mezelf als model te nemen. Dan wist ik in ieder geval zeker dat ik net zolang kon “aanklooien” totdat ik tevreden was, zonder dat het model kriegelig zou worden omdat dingen niet lukken of langer duren.

Ik ben er uiteindelijk een hele dag mee zoet geweest. Eerst met het vinden van de juiste posities van de flitslampen en softboxen. Ook kreeg ik mijn off camera flitsset weer werkend. Deze deed het bij een vorige shoot ineens niet meer. Er bleken wat knopjes omgezet te moeten worden. Iets simpels, maar wel een tijd nodig gehad om het uit te vogelen.

Een tijdje geleden heb ik via Marktplaats een soort spotlamp gekocht voor een habbekrats. Deze ging als haarlicht dienen. Je denkt dat zo’n gewone lamp genoeg licht geeft, maar uiteindelijk stond hij vlak bij me, voordat ik het gewenste effect zag dat ik er mee wilde bereiken.

Daarna volgde dan het finetunen van de rest van de belichting. Dat hield in dat ik na elke foto weer van mijn plek af moest om te kijken wat de effecten van de wijzigingen waren, net zolang tot het naar mijn zin was. En daarbij moest ik dan ook nog een beetje leuk kijken, lachen, op mijn houding letten, met de afstandbediening scherpstellen en afdrukken op het juiste moment…

Er kwam dus nog heel wat kijken bij mijn zelfportret. Met je mobieltje is een selfie zo gemaakt, maar met een spiegelreflexcamera is het andere koek. Maarrrrr… uiteindelijk heb je dan wel een ‘selfie’ waar je haarscherp (leuke term in dit geval) op staat. Het blijft toch altijd gek naar jezelf te kijken. Tenslotte is er altijd wel iets waar je niet blij mee bent. Maar hey, it’s me. En zie hier het eindresultaat van mijn ‘staatsieportret’:

Zelfportret mei 2019
Workshops en cursussen

Stil leven of Stilleven

Stil leven is nou niet bepaald mijn ding, eigenlijk heb ik altijd wel wat te doen. Stilleven daarentegen vind ik wél heel leuk. Zaterdag 16 maart volgde ik om die reden weer een hele toffe workshop bij Fotostudio Fine Art; Still Life Photography, oftewel Stilleven fotografie. Maar dan wel in de stijl van Rembrandt, met maar 1 lichtbron en mooi zacht en diffuus licht.

Ik mocht zelf wat spulletjes meenemen. Omdat ik de vrijdagmiddag ervoor onverwacht moest werken kon ik niet meer naar de kringloopwinkel voor ‘ouwe zooi’, dus ik zocht wat in huis. In de muziekkamer zag ik de maskers hangen die Paul ooit in Venetië kocht. Dat leek me wel leuk om iets mee te doen. Met de schilderles ben ik momenteel ook met een Venetiaans masker bezig, dus dit lag mooi in het verlengde daarvan.

We begonnen de workshop met wat kennismaken en uitwisselen van ervaringen (tja, fotografen onder elkaar hè?) en daarna volgde een presentatie met uitleg en voorbeelden over compositie etc. Om daarna zelf aan het werk te gaan!

Eerst gingen we met het stilleven van fotomaatje Jolanda aan de slag. Zij had leuke oude spulletjes bij zich, zoals een koffiemolen, koffieboontjes, kop en schotels. Verder waren er nog doeken beschikbaar die je als ondergrond kon gebruiken. Eerst maakten we gezamenlijk de compositie, daarna werd de belichting afgesteld. Er was alleen een softbox opgesteld. Verder had je alleen je camera en een statief nodig. Op je camera kwam nog een trigger, waarmee de flitser werd aangestuurd zodra je afdrukt.

Met slechts een paar (test-)foto’s, waarin de instellingen steeds wat verfijnd werden, stond het stilleven er al op. Dus geen honderden foto’s, maar meer goed kijken, aanpassen, testfoto, kijken, net zolang totdat het goed was. Verfrissende aanpak!

Daarna was ik aan de beurt met mijn maskers. We kozen de mooiste, met de belletjes en muzieknootjes. Ze hadden daar nog een oud liedboek met muzieknoten, dat paste er heel mooi bij. En een stuk tule maakte het geheel compleet, meer was er niet nodig, qua compositie. Het masker had alleen nog een zwart stukje stof achter de ooggaten nodig, daar wilden we niet doorheen kunnen kijken.

Doordat het masker hoger lag dan het boek, was de schaduw daar wel donker. Uiteindelijk is dat opgelost met een reflectiescherm, wat het licht van de flitser terugkaatste op het boek. Het was even proberen hoe ver dat scherm moest staan, maar met een paar foto’s stond het er uiteindelijk goed op.

Qua instellingen heb ik F14 (van voor naar achter alles scherp), iso 100 en een sluitertijd van 1/160 gebruikt. En handmatig scherpgesteld net boven het linkerooggat. In de nabewerking heb ik alleen de kleuren iets opgehaald en een beetje vignettering toegepast. En verscherpt. Alles in Lightroom trouwens.

Ik vind het een mooi stilleven geworden, niet te druk, paar voorwerpen maar. Keep it simple was ook wel het advies. Werkt prima.

Tot slot gingen we nog een prachtige bos bloemen in een vaas vastleggen. Ook hier werd eerst de compositie bepaald, de paarse pluim in het midden, de rest er om heen, groen er tussen…

De softbox moest hier iets meer naar voren worden geplaatst, om de linkerkant ook goed uit te kunnen lichten. Het reflectiescherm was ook hier een goede hulp. Het werd wel iets hoger geplaatst, omdat we alleen terugkaatsing wilden zien op de bloemen en niet op de vaas. Van die handige trucs dus, echt leerzaam!

En dan krijg je dit als eindresultaat! In de nabewerking nog vignettering en verscherping toegepast en de kleuren wat aangezet, lekker fris. Het resultaat vind ik echt heel mooi!

Met weer heel veel nieuwe ideeën, tips en trucs rijker ging ik weer naar huis. Wederom een hele leerzame workshop, waar we heel rustig stap voor stap werden begeleid en uitgebreid antwoord kregen op alle vragen. Ook het bijstellen van de belichting werd iedere keer goed toegelicht, waarom er werd gekozen voor iets etc. Echt heel fijn! En verder enorm fijne mensen, bij Fotostudio Fine Art. Ik kende ze overigens al van de workshop met de verfspetters en de onderwaterwolken.

En nu dus thuis verder aan de slag met mijn eigen spullen… maar dat moet nog even wachten, want ik ben nog bezig met de nabewerking van twee opdrachten, dat moet eerst. Zo jammer dat ik tussen alle hobbies door gewoon moet werken… 😉

Workshops en cursussen

Drup drup drup!

Sinds kort bezoek ik ook de clubactiveiten van Fotogroep Nieuw Perspectief uit Nieuwkoop. Zij organiseren laagdrempelige activiteiten, waar je per keer aan deel kunt nemen voor een bepaald bedrag. Je hoeft dus geen lid te worden. Afgelopen zaterdag hadden zij een workshop druppelfotografie. Een clublid die hier veel ervaring mee had, had zijn apparatuur en stellage meegenomen en met zijn camera mochten we dan zelf foto’s maken, met je eigen kaartje. Die was ik heel suf vergeten, maar gelukkig mocht ik op het kaartje van iemand anders en vanavond kreeg ik de foto’s via de e-mail.

Workshop druppelfotografie – bij Fotogroep Nieuw Perspectief

Mijn intentie was om te leren wat er allemaal komt kijken bij het fotograferen van druppels. Ik heb het wel eens tijdens een cursus gedaan, maar daar had men een soort laserapparaat wat de flitsers deed afgaan om het moment dat de druppel door de straal heen kwam. Dus dat kon ik niet thuis na doen zonder flinke investering. En ook deze ochtend werd er gewerkt met een speciaal apparaatje waarop je moest drukken voor elke druppel naar beneden viel. Later werd het apparaat op een continue druppel gezet, want het was wel lastig om én op een knopje te drukken, én op de afstandbediening te drukken op het juiste moment. Nu heb ik zelf natuurlijk niet die apparatuur, maar dat is volgens mij ook niet nodig. Je moet zorgen voor een constant druppelritme, dus dat kan met de kraan, maar ik heb ook wel eens gelezen dat je met een speld een klein gaatje in een boterhamzakje met water kunt prikken en dan komt er ook een bepaald druppelrite op gang. Een infuusdruppelaar is ook nog een optie, maar dan moet je connecties hebben. Maar die tip van het boterhamzakje is iets om eens lekker thuis te gaan proberen.

Wat heb je verder allemaal nodig:
– een witte achtergrond nodig (al kan een gekleurde achtergrond natuurlijk ook);
– iets waar je je druppelreservoir (zoals dat boterhamzakje met water) aan kunt bevestigen op hoogte;
– een glas met water in een lege ovenschaal (die het water opvangt dat over de rand gaat vallen);
– een afstandsbediening voor je camera;
– een flitser die los van je camera op de achtergrond staat gericht (afdekken met handdoek of een boterhamzakje er over heen voor de spetters);
– een trigger op je camera die de flitser op afstand kan laten afgaan.
– je camera op een statief.

Je kijkt waar de druppels precies vallen en daar richt je een voorwerp (bijvoorbeeld een breinaald) op, zodat je daar handmatig op kunt scherpstellen (manual focus functie op je lens). Want dat is wel een must. De instellingen tijdens de workshop waren F14, 1/160s en ISO 640. De brandpuntafstand was 60mm en als ik me niet vergis was het een macrolens.

Het was nog best lastig om op het juiste moment af te drukken. Daar moet je een beetje gevoel voor krijgen. Ik had uiteindelijk twee hele goede foto’s. De rest is ook wel mooi hoor, maar uiteindelijk wil je zo’n foto waar de druppel los in de lucht hangt, nadat ie in het water is gevallen. Helaas was de camera van het clublid ingesteld op jpeg i.p.v. RAW, dus ik was iets beperkt in de nabewerking, maar desondanks toch een heel mooi eindresultaat:

Workshop druppelfotografie – bij Fotogroep Nieuw Perspectief

Er werd hier trouwens water met limonadesiroop gebruikt, maar je kunt natuurlijk eindeloos variëren met vloeistoffen en kleurstoffen (ecoline in water, druppelen met melk of gekleurde druppels in melk). We kregen naderhand op de e-mail nog een tip om Ceylonthee te gebruiken voor een goudgeel effect. Binnenkort maar eens lekker aan de slag met alle tips en het geleerde. Voor wie het ook gaat proberen, laat even weten of het gelukt is, en als je nog tips hebt, deel ze hieronder via het commentaar. Leuk om van elkaar te leren!

Workshop druppelfotografie – bij Fotogroep Nieuw Perspectief