Blog

Workshops en cursussen

Tiengemeten

Op 5 oktober 2019 deed ik samen met fotoclubmaatje Annemiek een workshop natuur- en landschapsfotografie op het eiland Tiengemeten. De workshop werd georganiseerd door Outdoorschool SNP Natuurreizen en de cursusleider was Willem Laros. Tiengemeten kun je alleen via het water bereiken, dus we gingen eerst met de pont.

Op weg naar Tiengemeten, vanaf de pont (Iphonefoto)

Het beloofde gelukkig wel een mooie dag te worden, het zou in ieder geval droog blijven en wat bewolkt. Wij hadden er in ieder geval veel zin in. Het tochtje met de pont was ook wel leuk. Er was nog een leuk vogelhuisje gemonteerd op de pont. Denk niet dat er ooit een bezoeker is ingekropen, maar leuk detail. Iedereen mag mee…

Op de pont, met Annemiek (Iphonefoto)

Aangekomen op Tiengemeten kregen we eerst toelichting van Willem. We kregen een viertal opdrachten mee voor onderweg. Het was dus niet zomaar een stukje wandelen en wat foto’s maken. Ik vind dit soort opdrachten altijd wel leuk. Je bent dan toch wat gerichter bezig met fotografie en je wordt er net even wat creatiever van.

Na een korte stop bij het gebouw van Natuurmonumenten (het Rien Poortvlietmuseum was helaas gesloten) gingen we op weg. Het eerste stuk was een verharde weg met rechts het uitzicht op de natuur van Tiengemeten en links de dijk. Ik zag een beetje symmetrie op de dijk, in de paaltjes. Maar uiteindelijk toch gekozen voor net niet symmetrie. Op de een of andere manier is onderstaande foto zo beter. Het blauwe van de lucht heb ik nog even wat meer aangezet in Lightroom, waardoor de foto net even wat frisser oogt.

Dijkzicht op Tiengemeten

Aan de andere kant van de dijk was ook nog een stukje grasland, waar wat paarden liepen. Eentje had zich wel heel mooi versierd.

Paard met versierd kapsel

Maar op rechts van het pad was de mooie natuur van Tiengemeten, een vlak landschap, niet meer zo zomers. Maar zeker nog mooi, ook met bewolkt weer. Ik heb deze foto vanaf de dijk gemaakt. Op het pad beneden aan de dijk kon je eigenlijk niet heel veel van de horizon zien, maar op deze manier wel.

Landschap Tiengemeten

Het eerste stuk was er niet veel verandering in het landschap. Ik stelde dan ook de vraag hoe je nu een interessante landschapsfoto maakt van dit gebied. Wilem gaf aan dat dat inderdaad wel lastig is, omdat er weinig hoogteverschil op Tiengemeten is. Later op de wandelroute zouden we nog een hoogte tegenkomen, daar hadden w nog wat meer overzicht. Dan toch maar zelf een paar pogingen wagen iets te maken van het in mijn ogen wat platte landschap.

Doorkijkje op Tiengemeten

Bovenstaande foto vond ik wel mooi, met de kruisende waterweg. Er vliegen wat vogels over en in de verte zijn wat zwanen te zien in het water. De lucht aan die kant was op dat moment ook niet echt spectaculair. Maar als ik iets meer naar links draaide, kon ik toch het zonnetje al een beetje achter de wolken zien. Het was een beetje een wattendekenwolkendek. Daarvan maakte ik onderstaande foto.

Zicht vanaf de dijk op Tiengemeten

Op een bepaalde manier trekken er allerlei lijnen in de wolken en het landschap naar de horizon. Dat maakt de foto voor mij geslaagd. Hij is wel wat donker, maar als ik het lichter maak, dan wordt de lucht zo uitgebeten.

In de verte de pont naar Tiengemeten
Uitzicht vanaf de dijk, vlakbij de zorginstelling

We liepen een aardig eindje over de dijk, totdat we bij een gebouw kwamen waar een zorginstelling was gevestigd. Mooi rustig stekje. Daar in de buurt zijn we aan de slag gegaan met de eerste opdracht. We moesten twee (mooie) dezelfde foto’s maken, eentje met weinig scherptediepte en eentje met veel scherptediepte. Dat bereik je door te spelen met je diafragma. Hieronder mijn foto met weinig scherptediepte:

Distels met op de achtergrond het landschap van Tiengemeten (groot diafragma)

En hieronder de foto met veel scherptediepte:

Distels met op de achtergrond het landschap van Tiengemeten (kleiner diafragma)

Je ziet dat de achtergrond nu iets minder vaag wordt. Hoe kleiner je diafragma, hoe meer je foto van voor naar achteren scherp wordt. Leuk om hier weer even mee te spelen. En dan wordt zelfs dooie natuur ineens mooi, al zeg ik het zelf.

Distel, met weinig scherptediepte
Distels met de lucht als achtergrond

Het landschap kan ondanks weinig scherptediepte toch storend zijn. Vandaar dat ik nog even door de knietjes ben gegaan om de distels (die overigens de mooiere naam ‘Kaardebol’ hebben) de lucht aan de fotograferen. Een veel rustiger beeld wordt het dan. Ze steken veel meer af tegen de rustige achtergrond en komen meer tot hun recht, vind ik.

Hekwerk op Tiengemeten

We liepen weer verder. Her en der nog wat mooie plaatjes geschoten. Er waren ook al paddestoelen te zien, er was een cursist die er helemaal op los ging. Ik had geen zin om in het gras te kruipen. Ik heb meer genoten van het zwanenmeer 😉

Zwanenmeer op Tiengemeten

Het terrein van de zorginstelling was uiteraard niet toegankelijk. Ze hadden er wel mooi oude en verweerde bordjes voor…

Verboden toegang!
Mooi lijnenspel van de paaltjes richting de horizon
Ojee, privé!

We kwamen ook nog een oud zeilschip tegen. Ik heb even gewacht tot het modernere kleine zeilbootje ook in beeld kwam. En met die boom er tussen is er mooie denkbeeldige scheidslijn van vroeger naar nu gemaakt.

Oud zeilschip en modern zeilbootje bij Tiengemeten.

We kwamen nog langs een oud vervallen gebouw zonder ramen een deuren. Het vervallen gebouw op de achtergrond vond ik zelf niet zo spannend, maar de boom vond ik wel mooi. De blaadjes zijn al niet meer zo fris groen, de herfst is in aantocht. Mooie overeenkomst met het gebouw, beiden in verval.

Vervallen gebouw tussen bomen die hun blad al gaan verliezen (Tiengemeten)

Hierna was het tijd voor de lunch. Dat was goed verzorgd trouwens. En tijdens het eten kregen we nog uitleg van Willem over fotograferen met het histogram. Aan dit fenomeen op je camera kun je zien of je een goed belichte foto hebt gemaakt, waar alle details in zitten. Volgens Willem heeft het leven geen zin zonder histogram. Een uitspraak die we niet zo snel meer zullen vergeten, haha.

Na de lunch was het tijd voor de opdracht waarbij je een portretfoto van iemand moest maken, als ware het voor de verkiezing van de nieuwe burgemeester van Tiengemeten. Dat mocht dus ook een andere cursist zijn. Maar deze meneer zagen we al op de pont en hij kwam als geroepen net aangelopen toen wij aan de opdracht moesten beginnen. Ik noem hem maar de jonge Bennie Jolink. Maar inmiddels heb ik via via zijn naam doorgekregen: Merijn van den Hoogenhoff. Een waardige burgemeestersnaam 😁

De ‘Burgemeester’ van Tiengemeten

Daarna gingen we weer verder op pad, het was nog best een eind lopen naar de pont. Maar het was lekker weer, het werd zelfs wat warmer, en we waren lekker bezig met fotografie. Dan merk je eigenlijk niet eens welke afstand je ongemerkt aflegt.

Ik zie je wel!

Dit paard stond zo mooi stil in de wei, hij gaat bijna op in de omgeving. Hij was wel nieuwsgierig, er stonden een paar fotografen voor zijn neus. Wat moet hij wel niet gedacht hebben?

We hadden nog steeds wat opdrachten uit te voeren, een daarvan was de opdracht met beweging. We moesten een lange sluitertijd instellen (minstens 1/15 seconde). Ik zag de graspluimen en Annemiek en ik hebben hier driftig mee geëxperimenteerd. Uiteindelijk waaide het niet hard genoeg, dus we hebben het gras maar een paar slingers gegeven. Met onderstaande foto als resultaat. Ik vind het wel artistiek. Er is bijna niets scherp, maar je ziet wel dat het graspluimen zijn. Missie (wat mij betreft) geslaagd!

Wuivende pluimen (lange sluitertijd)

Een andere opdracht was om een foto te maken van de natuur op Tiengemeten, waarbij je duidelijk de invloed van de mens ziet. Ik maakte hiervoor o.a. deze foto:

Windmolens en vogels (Tiengemeten)

De windmolens, ik vind ze landschapsvervuiling, maar ergens geeft het in bovenstaande en onderstaande foto wel een extra dimensie aan de foto. Zeker omdat het landschap op de voorgrond eigenlijk niet zo heel spannend is verder.

Vijf op een rij! (Tiengemeten)

De onderstaande foto vond ik wel wat hebben, met het wagenspoor dat met een bocht uit het zicht verdwijnt. Ik ben door mijn knietjes gegaan, waardoor het spoor wat langer leek te worden. Je vraagt je wel af wat voor zwaar verkeer hier de dijk op is gereden. De mens heeft hier een flink spoor achtergelaten (in het kader van de opdracht).

Wagenspoor (Tiengemeten)

Niet veel later sloegen we een pad in waar een paar mooie runderen liepen. Ze zagen er wel woest uit, menig rockband zou jaloers op zo’n kapsel zijn, haha. En ze liepen ook nog eens behoorlijk in de weg op het pad.

Best handig, zo’n hoorn, als je jeuk hebt…

Gelukkig waren ze banger van ons. Ze gingen al snel de kant in als je wat dichterbij kwam. Annemiek en ik zagen een mooie lady wegspringen, het haar wapperde in de wind. We hebben haar Pamela genoemd (Pam, je haar danst). De rest van de cursisten hadden het net over een vogeltje, de roodborsttapuit, maar dat verstond ik verkeerd. Ik verstond roodborsttapijt. Nou ja, hilarisch natuurlijk. En dus werd Pamela vanwege haar tapijtje op het voorhoofd verder gedoopt in Pamela, de roodborsttapijt van Tiengemeten. Lachen toch?

Pamela, de roodborstapijt van Tiengemeten 🙂
Je kan maar jeuk op je kop hebben…

Nu ook nog jeuk aan het hoofd… Woeste blik in de ogen, maar het ging daarna gelukkig lief opzij voor ons.

“Koe” in de wei, wij blij

Op een gegeven moment kwamen er nog drie zwanen aangevlogen. Dan baal je wel dat je geen 400mm zoomlens op je camera hebt zitten. Maar thuis toch een mooie uitsnede kunnen maken en ze zijn ook nog best scherp. Het waren echt lucky shots, ik had geen idee met welke instellingen op dat moment aan het fotograferen was.

Zwaan kleef aan

Hier vliegen ze over de dijk van ons weg. Ik vond het wel leuk om dat stukje dijk er nog op te hebben. Er staan nog wel frisse gele bloemen tussen het gras. De lucht was hier alweer een stuk donkerder en meer bewolkt.

Zwanen over de dijk (Tiengemeten)

Vanaf hier moesten we wat meer doorlopen om de pont van kwart over vijf te gaan halen. Ik was eerlijk gezegd ook wel een beetje fotomoe aan het worden, je krijgt best veel indrukken te verwerken tijdens zo’n fototocht. Maar op een gegeven moment ging de zon wat lager staan en werd het licht wel heel mooi. Toen maakte ik onderstaande foto, voor de laatste opdracht, een foto van Tiengemeten waarbij er geen sprake is van zichtbaar menselijk ingrijpen.

Landschapsfoto van Tiengemeten

Ik vind het zelf de mooiste foto van de dag, qua sfeer en de weerspiegeling van de wolken in het water. Maar onderstaande foto gooide ook hoge ogen. Maar ik vond de bovenste wat spannender.

Landschapsfoto (Tiengemeten)

Vanaf hier was het niet ver meer naar de pont. We kwamen nog langs het landbouwmuseum en zagen daar David de Kabouterbordjes in de tuin. Vast voor een of andere speurtocht. Maar als bewoonster van “ons kabouterhuisje” (zo heette mijn weblog ooit) moet je dan zo’n vrolijke foto wel maken.

Kabouters op Tiengemeten! (Iphonefoto)

We maakten nog even een usfie bij het bord van Tiengemeten. We zagen op de stappenteller dat we toch zo’n 10 km gelopen hadden. Dat hadden we niet gedacht. Goed bezig.

Weer bij de pont, lekker uitgewaaid op Tiengemeten

NIet veel later kwam de pont en gingen we weer richting het vasteland.

Lichten doven, remmen vast, we gaan vertrekken! (Iphonefoto)

En met de laatste foto kwam er dan toch een eind aan een heerlijke dag op Tiengemeten. Ik zei het al op Instagram en Feestboek, Tiengemeten, wat was je mooi! Ik kom zeker nog een keer terug om het andere rondje te lopen en voor het Rien Poortvlietmuseum.

Land in zicht!

Tiengemeten is zeker een mooi natuurgebied, maar voor het rondje dat wij hebben gelopen moet je toch wel goed ter been zijn. Je moet over hekjes klimmen en door drassig gebied lopen. En eigenlijk ook een flinke telelens meenemen, voor de vogels in de waterpartijen. Er zitten een heleboel vogels, uit mijn hoofd gezegd ook een aantal broedparen van de bruine kiekendief. We hebben ze even zien vliegen, imposante vogels. Maar met een 17-70mm lens is dat niet echt goed vast te leggen. En telelenzen zijn ook zwaar, dus je moet dat de volle 10 km mee sjouwen. Maar er zijn ook verharde paden en ik meen dat er ook fietsen te huur zijn, dus je kunt misschien ook een gedeelte per fiets afleggen.

Er is ook niet heel veel horecagelegenheid, dus ons werd al aangeraden om zelf wat tussendoortjes mee te nemen en drinken voor tijdens het wandelen. Dat hadden we ook wel nodig.

Er is overigens voldoende parkeergelegenheid bij de pont, al kan ik me voorstellen dat het ’s zomers druk kan zijn. Er is vast een website met meer informatie over wat er te beleven is op Tiengemeten. Dus als je er heen wilt, kun je het beste even zoeken op internet naar informatie.

Foto-opdrachten, Fotoshoots

Gezin in de wachtkamer

Een kennis van mij is bezig met het schrijven van haar eigen boek “Gezin in de wachtkamer”. Een boek met een best wel heftige aanleiding dat gaat over haar ervaringen in de diverse wachtkamers waar ze het afgelopen jaar in heeft gezeten voor allerlei zaken. Echt superstoer dat ze haar verhalen aan het papier heeft toevertrouwd en bundelt in haar in eigen beheer uit te geven boek. Ik vind het daarom heel tof dat ze mij heeft gevraagd te helpen met de foto voor de boekomslag. Ik heb ook meteen ja gezegd en geheel belangeloos mijn medewerking toegezegd omdat ik het mooi vond dat ik iets kon bijdragen aan dit bijzondere verhaal.

Eerst hebben we besproken wat de bedoeling was en daarna gebrainstormd over wat ideetjes en mogelijkheden. Daarrna begon de zoektocht naar een goede locatie voor wat we wilden. En ook die was redelijk gauw gevonden, een wachtkamer met redelijk wat ruimte en mogelijkheden om wat opstellingen uit te proberen.

Het was de bedoeling dat de gezichten er niet op zouden komen, maar het moest wel meteen duidelijk zijn dat het een wachtkamer betreft. En er moest voldoende ruimte op de voorgrond zijn, zodat ik aan de onderkant niet nog een stuk er aan hoefde te photoshoppen. Want foto’s maken is 1 ding, maar er veel aan sleutelen, daar ben ik niet zo van.

Half juli was het dan zo ver, ik sprak met het hele gezin in de betreffende wachtkamer af aan het eind van een middag. Het was een gelukkig een goed verlichte ruimte, met een toch wel iets hogere ISO-waarde hoefde ik niet met flitslicht te werken. Ik had ook niet de tijd om een heel uitgebreide lichtopstelling neer te zetten, want de praktijk was eigenlijk al gesloten. En met twee jonge kinderen wil je ook snel de foto’s maken voordat de aandacht verslapt, dus dan is het eerst uitgebreid proberen met de juiste lichtopstelling ook niet echt mogelijk. Ik heb daar gewoon nog niet genoeg handigheid in…

De eerste setting was bij een laag zitje, er werd meteen al aan gespeeld door de jongste telg (zie foto, die door de mama van het gezin werd gemaakt). De rest kwam er later een beetje omheen zitten met een boekje, telefoon, tas op de grond. Om het er maar een beetje als wachtkamer uit te laten zien. We haalden er nog een krukje bij…

Actiefoto, gemaakt door opdrachtgever

Uiteindelijk kwamen we er achter dat deze setting wel heel leuk was, maar door het hoogte verschil tussen de volwassenen en de twee kinderen niet zo praktisch voor de boekomslag; er moest te veel van de bovenkant af omdat de gezichtjes er niet op zouden komen. En door de ronde tafel op de voorgrond verdwenen veel details daar weer achter, de oudste dochter was niet zo zichtbaar. En ze had nou juist zulke leuke lange kousen aan!

Foto opdracht voor “Gezin in de wachtkamer”.

Dus we verruilden de lage zithoek voor de grote tafel. Daar hebben we een paar settingen uitgeprobeerd totdat we het juiste beeld te pakken hadden. Iedereen is goed zichtbaar, op de details van tas, knuffel, doos met papieren zakdoekjes en de toffe kousen is gelet. Ik stelde zelf onderstaande foto voor en deze is het volgens mij ook daadwerkelijk geworden.

Foto opdracht voor “Gezin in de wachtkamer”.

Tot slot deden we nog een setting met het gezin naast elkaar voor een deur. En in een gekke bui zei ik dat ze nog maar even moesten springen. Dat lieten de kids zich geen tweede keer zeggen natuurlijk! Het is een hele leuke foto geworden, een mooie herinnering aan een gezellige twintig minuutjes in de wachtkamer.

Jump! Foto opdracht voor “Gezin in de wachtkamer”.

Ik heb daarna nog gezellig bij ze gegeten en we hebben na het eten nog even fijn gekletst. We kennen elkaar eigenlijk al jaren, maar volgden elkaars leven gek genoeg voornamelijk via social media. We kregen zo’n beetje in dezelfde periode een relatie. Zij gingen trouwen en kregen een konijn, een hond en twee mooie kinderen. Wij gingen samenwonen, kregen een konijn en twee katten, maar helaas geen kinderen. Zij en ik gingen allebei webloggen, zijn actief in de kerk, muzikaal en creatief. Best veel raakvlakken. Het voelde eigenlijk dan ook enorm vertrouwd aan de keukentafel.

Nu is het wachten op de boekpresentatie. Ik heb begrepen dat het boek binnenkort naar de drukker gaat, het zijn nog even drukke tijden voor de schrijfster om alles af te ronden. Ik ben heel nieuwsgierig naar het eindresultaat. En dan niet alleen naar de omslag, maar ook naar de inhoud. Maar ik moet nog even wachten tot 12 oktober, dan is de boekpresentatie.

Wil je meer weten over dit bijzondere boek, neem dan vooral een kijkje op de website, www.gezinindewachtkamer.nl
Via de website is het boek in de voorverkoop te bestellen, en uiteraard is dat door mij van harte aanbevolen om te doen. Ik heb zo het vermoeden dat het een indrukwekkend, mooi en heel persoonlijk boek zal worden. En wat zou het leuk zijn als het goed verkocht gaat worden, dat gun ik dit gezin!

Fototochten, Vakantiefoto's

Openluchtmuseum Ootmarsum

Op 2 juli 2019 gingen we een dagje naar het Openluchtmuseum in Ootmarsum. Het was niet heel groot, maar we hebben er op ons gemak een paar uurtjes rondgelopen. We kregen een apparaatje mee dat bij bepaalde markeringspunten een toelichting gaf op de ruimte waar we op dat moment waren. Zo kwamen we weer heel wat te weten over hoe het leven in Twente geweest was. Ik hou van dit soort musea, met oude ambachten, oude bouwwijzen, oude gewoontes en leuke weetjes. Waar je lekker op eigen tempo rond kunt slenteren en foto’s maken. Ik heb me er dan ook enorm vermaakt en ben een aantal mooie foto’s rijker. Hieronder een selectie.

Het eerste gebouw waar we ingingen bevatte een kleine tentoonstelling met kostuums en er werd een film gepresenteerd. Bij het raam stond een oud weefgetouw. Met al die lijntjes kun je een mooi compositie maken. Misschien is ‘ie ook wel mooi in zwart-wit…

Weefgetouw – Openluchtmuseum Ootmarsum

Er stond ook nog een groot mozaïek in de ruimte, met een voorstelling van hoe het er vroeger uitgezien zou kunnen hebben. De vrouw aan het spinnewiel en de man achter het weefgetouw. Kippies erbij, gezellig hoor.

Mozaïek – Openluchtmuseum Ootmarsum

De gebouwen hadden nog van die oude dakpannen, lekker schots en scheef, geen een hetzelfde. Ik zag er een mooi lijnenspel in.

Mooi lijnenspel in oude dakpannen – Openluchtmuseum Ootmarsum

Er stonden een paar karren opgesteld, eigenlijk geen idee wat het precies voor karren waren, maar er zaten een soort stalen veren aan met een lang uiteinde. Ik hou van die kleine details van roestige, oude, verweerde dingen. En dan die vrolijke verf- en roestkleuren die mooi contrast geven aan elkaar.

Mooi oud ijzer, geen idee waarvan eigenlijk – Openluchtmuseum Ootmarsum

We roken een zoete geur buiten, en het duurde een tijdje voordat we door hadden waar het vandaan kwam. Van de bomen dus. Mooie gele bloesem die heerlijk rook. Geen idee wat voor boom het is, dat kan iemand me vast wel vertellen, ik hoor het graag!

Heerlijk geurende bloesem – Openluchtmuseum Ootmarsum

In een soort boomgaard kwam ik deze vruchten tegen, wat groter dan druiven, ook weer geen idee wat het zijn. Maar ik vond het zonlicht zo mooi door het bladerdak op de vruchten vallen. Echt een zomers plaatje.

Mooi zonnetje op de vruchten – Openluchtmuseum Ootmarsum

De mensen leefden vroeger in een een soort grote stal. In het middengedeelte werd gekookt en werd er ook gedorst. Aan de zijkanten waren dan de slaapgedeeltes en de stal voor de dieren en ook een ruimte waar de melk werd bewaard en kaas werd gemaakt. Er was ook nog een leuk verhaaltje over de balkenhaas. Zo noemden ze de kat, omdat die omhoog klom en over de balken liep. Dus onze Boris is nu Boris de balkenhaas 🙂

Zo woonde men vroeger – Openluchtmuseum Ootmarsum

Het gedeelte waar de melk werd bewaard en waar ook kaas werd gemaakt.

Interieur in de stal – Openluchtmuseum Ootmarsum

De raampjes hadden een apart versiersel aan de buitenkant op de kruising van elke dwarslat.

Versiersels op de stalramen – Openluchtmuseum Ootmarsum

In het gedeelte waar dan de dieren verbleven was een mooie lichtval op dat moment. Het was wel erg donker en ik had geen statief bij me. Geen ideale omstandigheden, maar ik heb er toch een aardig beeld van kunnen maken.

Lichtval in de stal – Openluchtmuseum Ootmarsum

Ik hou erg van dit soort foto’s, mijn oog wordt vaak getrokken naar een bepaalde lichtval of mooi zacht zonlicht dat ergens op valt. Zo kwamen we in een ander huisje, het Klöpkeshoes, ook een mooi tafereeltje tegen, met een spinnewiel.

Spinnewiel in Klupke’s huuske – Openluchtmuseum Ootmarsum

In zo’n huis woonde een ongehuwde vrouw die veel tijd doorbracht met bidden. In de roerige tijden van het christendom riepen zij vanuit hun vrome onderkomen de rooms katholieken op tot het bijwonen van geheime kerkdiensten in de tijd dat Rooms Katholieke kerkdiensten verboden waren. Zij deden dat door op de deuren van woningen te kloppen, vandaar de naam “klöpke” en “klöpkeshoes”.

We kregen ergens anders nog een film te zien over het dagelijks leven van een boerengezin. Zo zag je de boerin roggebrood maken en bakken, en de boer dorsen. Van de overgebleven stro werden bosjes gemaakt, die tussen de dakpannen werden gestopt. Zo werd de kou een beetje buiten gehouden. Van buiten en van binnen zag dat er zo uit:

Stro onder de dakpannen om de kou buiten te houden – Openluchtmuseum Ootmarsum
Stro onder de dakpannen om de kou tegen te houden, van de binnenkant gezien – Openluchtmuseum Ootmarsum

In het gebouw waar de smid was gehuisvest kwam ik nog wat mooie detailplaatjes tegen, waaronder deze, van boorgereedschap.

Boorgereedschap – Openluchtmuseum Ootmarsum

Buiten stond nog een oud wagenwiel. Qua compositie heb ik hier de regel van derden toegepast, die door de zwarte balken en de stenen onderrand eigenlijk al een beetje werd ingevuld. Het groen van het gras geeft weer een mooi contrast met oranje/bruine bakstenen. En die zwarte balken knallen er ook mooi uit.

Wagenwiel – Openluchtmuseum Ootmarsum

Het laatste gebouwtje was een woning, iets huiselijker dan de eerdere stal. Er waren aparte kamers, de woonkamer, slaapkamer, een kinderkamer en al iets van een keuken. In die dagen had elk huis een eigen houten gevelfiguur. Elk huisje had weer een ander figuur.

Elk huisje had vroeger zijn eigen kruisje – Openluchtmuseum Ootmarsum
Gezellige gordijntjes – Openluchtmuseum Ootmarsum
Slaap kindje, slaap – Openluchtmuseum Ootmarsum

En ja, dan kom je in de keuken dan ineens weckpotten met groente tegen, waaronder bonen. Intimi weten dat mijn zus en ik uit principe geen bonen eten. ‘Ons vader’ heeft een groententuin, daar groeit van alles in. Toen we nog thuis woonden kregen we zomers heel veel bonen te eten. En ’s winters ging dat nog even door vanuit de vriezer. Ergens zijn we een keer in staking gegaan, we hebben de bonen afgezworen. Dus als we ze ergens tegenkomen, dan is dat natuurlijk een fotomomentje waard. Zolang we ze maar niet hoeven te eten….

Ehm nee, wij bidden niet voor grüne bonen – Openluchtmuseum Ootmarsum

Nou, dit was een kleine selectie uit de foto’s die ik in het museum heb gemaakt met de spiegelreflexcamera. Er zitten weer hele mooie bij, ik ben erg blij met deze ‘oogst’. Het helpt ook wel als je rustig de tijd hebt om rond te kijken en foto’s te maken. Als je met een rondleiding mee gaat, dan heb je daar vaak de tijd niet voor. En je gaat dan ook niet zo snel meer terug na de rondleiding omdat je iets eigenlijk al gezien hebt. Dus de opzet van dit museum is ideaal voor een fototocht. En je komt door middel van dat apparaatje met geluidsfragmenten en de filmpjes in bepaalde gebouwen toch heel veel te weten over het leven van vroeger in Twente.

Al met al dus een aanrader, dit museum. Er zit ook nog een restaurant naast waar je lekker even op het terras kunt zitten en wat kunt eten. Ook staat er nog een bierbrouwerij op het terrein, maar daar zijn we niet geweest. In het museumwinkeltje verkopen ze wel bier van die brouwerij. Voor meer informatie over het museum, zie https://openluchtmuseumootmarsum.nl

Workshops en cursussen

Wat een portret…

In mei 2019 heb ik een workshop portretfotografie van Merlijn Doomernik gevolgd bij Hollandse Hoogte. Merlijn fotografeert veel voor het NRC en maakt prachtige foto’s. De eerste cursusdag hebben we vooral veel van zijn foto’s bekeken, met de verhalen daarachter, en daarbij ook tips en trucs meegekregen over het gebruik van flitsers. Ook gingen we terplekke aan de slag met lichtopstellingen. Aan het eind van die dag kregen we de opdracht mee om een portret te maken waarin je liet zien wat je die dag geleerd hebt. Deze moest je opsturen en deze werd dan in de volgende bijeenkomst besproken.

Ik wilde iets doen met het zogenaamde ‘haarlicht’. Dit zorgt er voor dat je diepte in je portret krijgt. Verder wilde ik in mijn eigen studiootje een portret met weinig licht maken en de zwarte achtergrond eens een keer gebruiken. Omdat ik vooral veel wilde proberen en uitzoeken hoe ik alles goed werkend zou krijgen, besloot ik mezelf als model te nemen. Dan wist ik in ieder geval zeker dat ik net zolang kon “aanklooien” totdat ik tevreden was, zonder dat het model kriegelig zou worden omdat dingen niet lukken of langer duren.

Ik ben er uiteindelijk een hele dag mee zoet geweest. Eerst met het vinden van de juiste posities van de flitslampen en softboxen. Ook kreeg ik mijn off camera flitsset weer werkend. Deze deed het bij een vorige shoot ineens niet meer. Er bleken wat knopjes omgezet te moeten worden. Iets simpels, maar wel een tijd nodig gehad om het uit te vogelen.

Een tijdje geleden heb ik via Marktplaats een soort spotlamp gekocht voor een habbekrats. Deze ging als haarlicht dienen. Je denkt dat zo’n gewone lamp genoeg licht geeft, maar uiteindelijk stond hij vlak bij me, voordat ik het gewenste effect zag dat ik er mee wilde bereiken.

Daarna volgde dan het finetunen van de rest van de belichting. Dat hield in dat ik na elke foto weer van mijn plek af moest om te kijken wat de effecten van de wijzigingen waren, net zolang tot het naar mijn zin was. En daarbij moest ik dan ook nog een beetje leuk kijken, lachen, op mijn houding letten, met de afstandbediening scherpstellen en afdrukken op het juiste moment…

Er kwam dus nog heel wat kijken bij mijn zelfportret. Met je mobieltje is een selfie zo gemaakt, maar met een spiegelreflexcamera is het andere koek. Maarrrrr… uiteindelijk heb je dan wel een ‘selfie’ waar je haarscherp (leuke term in dit geval) op staat. Het blijft toch altijd gek naar jezelf te kijken. Tenslotte is er altijd wel iets waar je niet blij mee bent. Maar hey, it’s me. En zie hier het eindresultaat van mijn ‘staatsieportret’:

Zelfportret mei 2019
Fotoprojecten

Op lapjesjacht

Zaterdag 22 juni ging ik met fotomaatje Marja op lapjesjacht in Utrecht. Elke zaterdag is er in de Breedstraat de Lapjesmarkt, van 8:00 tot 13:00 uur.

Wat hebben lapjes nu met fotografie te maken? Ik hoor het jullie denken. We gaan in ieder geval geen kostuums naaien ofzo. We gingen deze dag op zoek naar mooie stukken stof die we zouden kunnen gebruiken bij stillevens en foodfotografie. En dan is de Lapjesmarkt in Utrecht een waar Walhalla, zo bleek. Een hele straat vol met aan twee kanten kramen, allemaal stoffen, te kust en te keur.

Al vrij in het begin kwamen we mooie gordijnstoffen tegen met reliëf er in. We waren er meteen weg van, maar besloten eerst nog verder te kijken. Maar zoals altijd bleek dat we uiteindelijk niets mooiers gevonden hebben, en dus toch daar de stoffen kochten. Maar aan het eind van de straat toch ook nog wat mooie voile-achtige stoffen gekocht in bruintinten en ook een stuk blauw en groen. En halverwege nog een soort mat antraciete meubelstof gevonden wat een soort soepel dun leer leek. Die kan dienen als ondergrond. Handig bij foodfotografie, je kunt het makkelijk afnemen met een natte doek o.i.d.

Uiteraard hebben we tussen het shoppen door ook nog even koffie gedronken en uitgebreid bijgekletst, dat is vaste prik bij ons.

Het waren een paar mooie en gezellige uurtjes op de Lapjesmarkt. Het was lekker druk, prima weer, echt zomer. En tot slot ook nog eens een mooie score voor onze toekomstige fotoshoots!

We hebben de oogst richting de auto gezeuld en zijn nog even naar Aalsmeer gereden voor een lichte lunch en wat verkoelende drankjes bij het Westeinder Paviljoen, bij de Watertoren. Lekker op het terras genoten van het mooie weer en het vertier op het water. En ook onze volgende strooptocht al bepaald: de antiek- en curiosamarkt in Delft. Dan gaan we op zoek naar oude bestekjes, mooi serviesgoed en snuisterijtjes voor ons stilleven.

Leuk weer eens een projectje op stapel te hebben. Je moet jezelf ook een beetje uitdagen! En mijn aangeschafte apparatuur gebruiken en leren kennen…