Foto-opdrachten, Fotoshoots

Gezin in de wachtkamer

Een kennis van mij is bezig met het schrijven van haar eigen boek “Gezin in de wachtkamer”. Een boek met een best wel heftige aanleiding dat gaat over haar ervaringen in de diverse wachtkamers waar ze het afgelopen jaar in heeft gezeten voor allerlei zaken. Echt superstoer dat ze haar verhalen aan het papier heeft toevertrouwd en bundelt in haar in eigen beheer uit te geven boek. Ik vind het daarom heel tof dat ze mij heeft gevraagd te helpen met de foto voor de boekomslag. Ik heb ook meteen ja gezegd en geheel belangeloos mijn medewerking toegezegd omdat ik het mooi vond dat ik iets kon bijdragen aan dit bijzondere verhaal.

Eerst hebben we besproken wat de bedoeling was en daarna gebrainstormd over wat ideetjes en mogelijkheden. Daarrna begon de zoektocht naar een goede locatie voor wat we wilden. En ook die was redelijk gauw gevonden, een wachtkamer met redelijk wat ruimte en mogelijkheden om wat opstellingen uit te proberen.

Het was de bedoeling dat de gezichten er niet op zouden komen, maar het moest wel meteen duidelijk zijn dat het een wachtkamer betreft. En er moest voldoende ruimte op de voorgrond zijn, zodat ik aan de onderkant niet nog een stuk er aan hoefde te photoshoppen. Want foto’s maken is 1 ding, maar er veel aan sleutelen, daar ben ik niet zo van.

Half juli was het dan zo ver, ik sprak met het hele gezin in de betreffende wachtkamer af aan het eind van een middag. Het was een gelukkig een goed verlichte ruimte, met een toch wel iets hogere ISO-waarde hoefde ik niet met flitslicht te werken. Ik had ook niet de tijd om een heel uitgebreide lichtopstelling neer te zetten, want de praktijk was eigenlijk al gesloten. En met twee jonge kinderen wil je ook snel de foto’s maken voordat de aandacht verslapt, dus dan is het eerst uitgebreid proberen met de juiste lichtopstelling ook niet echt mogelijk. Ik heb daar gewoon nog niet genoeg handigheid in…

De eerste setting was bij een laag zitje, er werd meteen al aan gespeeld door de jongste telg (zie foto, die door de mama van het gezin werd gemaakt). De rest kwam er later een beetje omheen zitten met een boekje, telefoon, tas op de grond. Om het er maar een beetje als wachtkamer uit te laten zien. We haalden er nog een krukje bij…

Actiefoto, gemaakt door opdrachtgever

Uiteindelijk kwamen we er achter dat deze setting wel heel leuk was, maar door het hoogte verschil tussen de volwassenen en de twee kinderen niet zo praktisch voor de boekomslag; er moest te veel van de bovenkant af omdat de gezichtjes er niet op zouden komen. En door de ronde tafel op de voorgrond verdwenen veel details daar weer achter, de oudste dochter was niet zo zichtbaar. En ze had nou juist zulke leuke lange kousen aan!

Foto opdracht voor “Gezin in de wachtkamer”.

Dus we verruilden de lage zithoek voor de grote tafel. Daar hebben we een paar settingen uitgeprobeerd totdat we het juiste beeld te pakken hadden. Iedereen is goed zichtbaar, op de details van tas, knuffel, doos met papieren zakdoekjes en de toffe kousen is gelet. Ik stelde zelf onderstaande foto voor en deze is het volgens mij ook daadwerkelijk geworden.

Foto opdracht voor “Gezin in de wachtkamer”.

Tot slot deden we nog een setting met het gezin naast elkaar voor een deur. En in een gekke bui zei ik dat ze nog maar even moesten springen. Dat lieten de kids zich geen tweede keer zeggen natuurlijk! Het is een hele leuke foto geworden, een mooie herinnering aan een gezellige twintig minuutjes in de wachtkamer.

Jump! Foto opdracht voor “Gezin in de wachtkamer”.

Ik heb daarna nog gezellig bij ze gegeten en we hebben na het eten nog even fijn gekletst. We kennen elkaar eigenlijk al jaren, maar volgden elkaars leven gek genoeg voornamelijk via social media. We kregen zo’n beetje in dezelfde periode een relatie. Zij gingen trouwen en kregen een konijn, een hond en twee mooie kinderen. Wij gingen samenwonen, kregen een konijn en twee katten, maar helaas geen kinderen. Zij en ik gingen allebei webloggen, zijn actief in de kerk, muzikaal en creatief. Best veel raakvlakken. Het voelde eigenlijk dan ook enorm vertrouwd aan de keukentafel.

Nu is het wachten op de boekpresentatie. Ik heb begrepen dat het boek binnenkort naar de drukker gaat, het zijn nog even drukke tijden voor de schrijfster om alles af te ronden. Ik ben heel nieuwsgierig naar het eindresultaat. En dan niet alleen naar de omslag, maar ook naar de inhoud. Maar ik moet nog even wachten tot 12 oktober, dan is de boekpresentatie.

Wil je meer weten over dit bijzondere boek, neem dan vooral een kijkje op de website, www.gezinindewachtkamer.nl
Via de website is het boek in de voorverkoop te bestellen, en uiteraard is dat door mij van harte aanbevolen om te doen. Ik heb zo het vermoeden dat het een indrukwekkend, mooi en heel persoonlijk boek zal worden. En wat zou het leuk zijn als het goed verkocht gaat worden, dat gun ik dit gezin!

Fotoshoots

Shoot!

In het voorjaar heb ik een vervolgcursus fotografie gevolgd bij Wolves Fotografie in Alphen aan den Rijn. Deze cursus was wat meer gericht op theorie en studiofotografie, en dat was nou net waar ik nog wat meer van wilde weten. Een van de onderdelen van de cursus was het samen met de andere cursisten regelen van een fotoshoot. Ellen Reus, eigenaar en docent van Wolves Fotografie, zorgde voor de studiosetting en belichting, maar wij moesten de rest regelen, model, benodigdheden, contractafspraken, noem maar op. En dat in een tijdsbestek van nog geen drie weken. Leuke uitdaging!

Al pratende kwamen we uit bij de traditionele Indiase dans, Bharata Natyam. Ik heb ooit een collegaatje gehad die dat deed en wist dat daar prachtige kleurige kleding bij gedragen werd. Ik probeerde de oud-collega te benaderen, maar dat lukte niet. En dus heb ik via Google gezocht op Indiase dansscholen. Ik kwam uit bij Monsoon Foundation in Den Haag en heb contact gezocht met lerares Jolanda Boejharat en de situatie uitgelegd en gevraagd of ze het misschien leuk vond om aan onze eindopdracht mee te werken of nog iemand anders wist. Al snel kreeg ik een enthousiaste e-mail van Jolanda terug, zij wilde graag meewerken!  En zo kreeg onze eindopdracht steeds meer vorm. Jolanda deed zelf haar visagie en bracht de kleding mee, wij regelden de rest, van de inwendige mens tot de meer zakelijke dingen, zoals een contract waarin alle afspraken goed werden vastgelegd.

Op 20 juni 2018 was het zover, onze eindshoot vond plaats. En wat was het leuk om te doen! Het duurde even voordat ons model opgemaakt en omgekleed was, maar daarna kregen we een demonstratie van Jolanda, zodat we konden zien wat Bharata Natyam is. Er zit zoveel betekenis in de danspassen en de mimiek van het gezicht is heel belangrijk daarbij. Ik vond het prachtig om te zien! We kwamen er al wel snel achter dat het niet handig was om haar op de studiovloer te laten dansen tijdens het fotograferen, de ondergrond was niet geschikt daarvoor. We besloten dus diverse poses te doen, en we zouden om de beurt twee keer een tijdje fotograferen. Jolanda bleek een enorm geduldig model, mijn medecursist en ik hebben erg met haar geboft. Het bleek namelijk nog best lastig om een model aan te sturen, je moet toch echt uitleggen wat je van het model wil en daarnaast moet je echt op zoveel dingen letten. Gezicht naar het licht, geen storende schaduw van de handen op het gezicht, zit de kleding nog steeds goed… Lastig was eigenlijk ook wel dat wij niet zo goed wisten wat nu kenmerkende dans poses waren, dus dat konden we ook niet echt regisseren. Maar Jolanda nam uit zichzelf al diverse poses aan en verder stuurde Ellen ons ook nog  geregeld aan.

DSC07178-3
Jolanda Boejharat – Indiase danseres Studio: Wolves Fotografie

Ik wist alleen dat ik een bepaalde mooie foto van de kleding wilde maken, waarbij de voorkant mooi uitwaaiert. En dat is in ieder geval gelukt. Hieronder het resultaat:

DSC07224-2
Jolanda Boejharat – Indiase danseres Studio: Wolves Fotografie

Al met al was dit een hele mooie ervaring voor mij en mijn medecursist. Er was helaas geen aparte les met een nabespreking meer voor de foto’s (behalve dan een korte evaluatie van de hele cursus aan het eind van de shoot), maar dat hebben mijn medecursist en ik op een later moment met zijn tweetjes gedaan. En Jolanda heeft van ons contactsheets met de beste foto’s gekregen, waaruit ze een aantal foto’s heeft gekozen die wij verder hebben bewerkt en opgestuurd. Onlangs kreeg ik een berichtje dat ze een foto van mij wil gebruiken voor in een flyer. Dat is toch wel heel leuk!

Voor meer informatie over de Indiase dans Bharata Natyam en Jolanda Boejharat verwijs ik naar haar website, www.monsoonfoundation.nl

En op de website van Wolves fotografie/ kom fotograferen (www.komfotograferen.nl) vind je allerlei leuke cursussen. Ik heb er al diverse gevolgd (hondenactiefotografie, macrofotografie, highspeed fotografie, de vervolgcursus fotografie), er zitten echt hele leuke tussen!

 

Fotoshoots

Hollen tussen de bollen

 

DSC06627-2
Tessa en Kevin in het bollenveld

Kinderen zijn altijd leuk om te fotograferen, maar ook best moeilijk. Jonge kinderen kunnen niet zo lang poseren, of ze hebben er gewoon geen zin in. Hoe fijn is het dan dat je in de buurt een prachtig tulpenveld hebt liggen en het mooi weer is, en dus lekker even naar buiten kunt.

Op deze foto laat ik mijn minibuurtjes op mij af rennen. Het plezier spat er van af en de kids zijn heerlijk zichzelf. Enige minpuntje is dat het toen al felle zonlicht van linksachter komt, waardoor de gezichtjes harde schaduw krijgen. Dat had ik achteraf gezien kunnen oplossen door in te flitsen. Of ik had aan de andere kant van het bollenveld moeten gaan staan. Zodat ze de zon in het gezicht kregen. Niet aan gedacht en thuis pas opgemerkt. Een volgende keer zal ik hier dus wel aan denken. Door fouten te maken leer je ook weer bij!