Vlakbij ons huis ligt een vijver. Ik rijd daar regelmatig langs en ik zag dat er kleine gele bloemetjes bloeiden in het water. Het waren geen waterlelies, deze waren veel kleiner. Elke keer als ik er langs kwam, bedacht ik me dat ik die bloemetjes eens van dichtbij wilde bekijken en er wat foto’s van wilde maken. Op vrijdagmiddag 16 augustus heb ik dan eindelijk eens de tijd genomen om op mijn buik bij de waterkant te gaan liggen en wat foto’s te maken.
Ik probeerde eerst een wat high key / dromerig beeld te creëren. De bloemetjes op de voorgrond zijn hierbij scherp en in de achtergrond zie je nog vaag veel meer van die bloemetjes. De vijver zit er echt vol mee. Ze zagen er trouwens niet echt uit als waterlelies en dat zijn ze dus ook niet. Ik heb het opgezocht, het blijken de bloemetjes van de watergentiaan te zijn. Verderop in dit blog heb ik wat meer informatie over dit waterplantje opgenomen. Voor de liefhebbers…
Ik wilde eigenlijk wel een bloemetje dichterbij fotograferen, maar alles groeide toch redelijk uit de kant, dus ik moest met mijn handen boven het water hangen en ik kan je vertellen, dat was best pittig met die camera. Ik heb weer wat armspieren en buikspieren kunnen trainen. En dan denk je dat je als ontspanning fijn gaat fotograferen. Soms is dat dus gewoon keihard werken. En dan moet je ook nog oppassen dat je de camera niet in het water laat vallen…
Maar het is wonderwel gelukt om een bloemetje wat dichterbij te vinden. Ik heb hem een beetje uit het midden gepositioneerd en verder ook weer wat bloemetjes in de achtergrond laten terugkomen. Voor deze foto waren de instellingen 1/60 seconde als sluitertijd en een diafragma van f/9. De brandpuntafstand is 70mm, het maximale wat ik met deze lens kon bereiken, qua telezoom.
Omdat ik toch wat meer scherpte in de achtergrond wilde, heb ik het diafragma naar f/18 gezet en daarbij moest dan wel de sluitertijd omlaag, naar 1/25 seconde. Dat kon ik nog redelijk uit de hand fotograferen. Je ziet dat onderstaande foto een stukje donkerder is en dat de bloemetjes in de achtergrond ietsje meer vorm hebben.
In de volgende foto wilde ik iets meer van de vijver laten zien. Op de achtergrond zie je de fontein sproeien en ook vaag nog de omliggende huizen bij de vijver. Dan krijg je een nog beter idee hoe klein deze bloemetjes eigenlijk zijn. Ik gebruikte de instellingen van 1/250 seconde als sluitertijd en f/2.8 als diafragma. Ik wilde de achtergrond nu weer bewust vaag houden om het bloemetje op de voorgrond meer aandacht te geven. Bij zo’n grote diafragma opening komt er veel licht naar binnen, dus dan moet de sluitertijd weer sneller om overbelichting te voorkomen.
Dit waren wel zo’n beetje de beelden die ik van tevoren in mijn hoofd had, dus geen enorme serie deze keer. Het was wel leuk om eventjes mee bezig te zijn, zo vlak om de hoek in eigen dorp.
Langs de vijver stond ook nog wat laag riet en daar zag ik nog wat juffers vliegen. Ik had geen superzoomlens bij me, dus het was een uitdaging om deze van dichtbij te kunnen fotograferen. Heel voorzichtig, stapje voor stapje dichterbij en dan maar hopen dat ze niet wegvliegen voordat ik had scherpgesteld en afgedrukt. Het leverde wonderwel toch twee geslaagde foto’s op van een lantaarntje:
Ze zien er toch wonderbaarlijk uit, dat kopje lijkt wel een beetje op de transistorradio die ik vroeger had, met zo’n cassettedeck en antenne, haha. Wie weet waar die designers destijds hun inspiratie voor het ontwerp vandaan hadden…
En dat waren dan weer de resultaten van een uurtje buiten spelen rond de vijver om de hoek. Hieronder nog wat informatie over de watergentiaan, “ter lering ende vermaak”. Bron: Wikipedia.
De watergentiaan (Nymphoides peltata) is een plant uit de watergentiaanfamilie (Menyanthaceae). De plant komt van nature voor in Noordwest-Europa. Het is een overblijvende waterplant. De plant groeit in 25-80 cm diep water.
De watergentiaan lijkt op een waterlelie, maar er zijn enkele duidelijke verschillen. De bladvorm, ingesneden hartvormig, lijkt er het meest op, maar is bij de watergentiaan veel kleiner dan bij een waterlelie. Ook is de onderzijde vaak rood aangelopen. De plant behoort tot dezelfde familie als van het waterdrieblad (Menyanthes trifoliata). De ondergedoken bladeren zijn meer spatelvormig. De onderwaterdelen van de plant hebben op ‘pukkels’ lijkende groepen cellen, die voedsel uit het water opnemen.
De gele (soms witte) bloemen hebben gekartelde kroonbladen en wijken hierdoor sterk af van een waterlelie. De bloemen staan op een 5-10 cm hoog steeltje boven het water, vaak in kleine groepjes. De bloeitijd loopt van juli tot augustus, soms tot de eerste helft van september.
De bloemen zijn eendagsbloemen: na een dag trekt de plant de bloemen weer onderwater en stuurt nieuwe knoppen naar boven de oppervlakte. Hierdoor blijft de plant vrij lang bloeien.
De verspreiding vindt allereerst plaats via de wortelstokken. Deze dunne wortels kruipen tot 80 cm diep over de bodem. De jonge plantjes die hieraan ontstaan, laten los en drijven naar de oppervlakte van het water.
Wat een mooie serie Margòt. Leuke uitleg erbij en het is weer genieten, dank je wel weer.
Dankjewel Marijke. Zoveel moois nog te ontdekken in eigen dorp, heerlijk.
Beste Margot, ik heb weer genoten van je blog en ik vroeg mij af of je nog meer close-up van Gentiaanwaterleli hebt gemaakt. Waar het blad scherper op staat.
Met de vriendelijke groet Willem
Helaas Willem, dit was het plantje wat het meest dichtstbij stond.