Op 11 augustus 2021 ging ik met fotomaatje Miranda de hei op en schreef ik al een blog met de titel “Blij op de hei”. Exact 3 jaar later gingen we weer en dit keer ging fotomaatje Marja ook mee op fototocht. Vandaar dat dit blogje de Blij op de hei editie van 2024 is geworden 🙂
Net als drie jaar geleden stond het zonnetje weer aan de hemel en het beloofde een warme dag te worden. Dus we hebben voor ons doen ‘vroeg’ afgesproken bij de ingang van de Hoorneboegse heide. Dan was het nog niet zo druk op de hei en misschien ook nog niet zo warm. Dat viel ook best mee in het begin, maar het begon al snel op te warmen. Er stond geen wolkje aan de hemel en daar hadden we wel een beetje op gehoopt. Dat is toch wel leuk bij landschapsfoto’s. Maar je kunt niet alles hebben. We gingen na wat bijkletsen toch gauw op pad, voordat het echt te warm zou worden en we nog geen foto gemaakt hadden…
Marja had op de website gezien dat er witte koeien rond zouden lopen en daar werden we al snel door een vriendelijke wandelaar op gewezen. Ze stonden echt ‘om de hoek’, maar helaas wel in de schaduw en niet echt met een stuk paarse hei op de achtergrond. Dus ik heb ze gelaten voor wat ze waren. Misschien op de terugweg meer kans op een mooi plaatje…
We besloten wat detailfotografie te doen in de schaduw. Daar kun je je aardig in verliezen. Geef ons een vierkante meter en we zijn uuuuuren zoet, zeg ik wel eens gekscherend. Ik vond een mooi heideplantje dat net een beetje zonlicht pakte en heb mijn statief uitgeklapt. Met dit statief kan ik ook heel laag bij de grond fotograferen. Dat kwam vandaag dus goed van pas.
Met deze lens kan ik ook macrofotografie doen, of in ieder geval redelijk dichtbij komen. Hier zie je nog beter hoe dicht ik op het heideplantje zit met de camera:
Nou ja, en dan is dit wat het uiteindelijk is geworden, een mooi sfeerplaatje van dat bekende paarse plantje waar heel Nederland deze dagen voor de hei op gaat:
Ik heb in de nabewerking nog een vignet om het plantje heen gezet, zodat hij wat beter uit komt. De achtergrond is wel wat druk, maar er stond nu eenmaal veel gras dicht er om heen. En ik vond het zonlicht hier mooi.
We liepen een stukje verder richting landgoed Zonnestraal, een voormalig sanatorium. We dachten dat dat een aardig eindje lopen was, maar achteraf was het echt heel dichtbij. Maar we troffen het eerste stukje hei met veel van die paarse pracht, én… libelles! En ze bleven dit keer nog aardig voor ons op een takje zitten ook. Het blijft desondanks lastig ze ook nog mooi op de foto te krijgen. Het was even zoeken naar een rustige achtergrond. Die krijg je door met een laag diafragmagetal te werken. Maar dan heb je ook maar beperkte scherptediepte, waardoor je niet de hele libel scherp op de foto krijgt. Dat zie je hier bijvoorbeeld bij de vleugels. Het belangrijkste is altijd dat het kopje er scherp op staat.
En als je dan één verkeerde beweging maakt, dan zijn ze weg. Hier klikte ik nog net en het is toch een grappige foto geworden.
Als je even wacht komen ze vaak wel weer terug op zo’n tak, maar toen dat wat lang duurde heb ik me weer wat op de heideplantjes geconcentreerd. Ik zette een rij plantjes op de voorgrond waar de zon mooi op viel en in de achtergrond zie je een wat vagere strook paars. Er zitten dus twee lagen in deze foto. Heel subtiel, maar als je goed kijkt valt het ineens op.
Er kwam ook nog een vlindertje voorbij, die kon ik nog net vastleggen. Hij steekt mooi af tegen de achtergrond en het zonlicht geeft zijn vleugels een mooie warme kleur.
Toen ik me omdraaide was de libel weer op zijn takje geland. Dit keer wilde ik een wat drukkere achtergrond, in ieder geval met iets van de paarse heide er op. Dan vraagt de achtergrond ineens ook veel meer aandacht, vergeleken met de eerste foto’s. Maar dat vind ik wel mooi. De kleur van zijn lijfje komt ook terug en door die frisgroene baan springt de libel er nog wat uit. Misschien niet een perfecte natuurfoto, maar wel een echt sfeerplaatje.
Het was inmiddels aardig warm en we besloten wat te gaan drinken en eten bij Brasserie Zonnestraal. Daar streken we neer op het terras onder de parasol en hebben we het nodige vocht aangevuld en een soort shared lunch besteld. Het werd een gezellig uurtje bijkletsen over werk, reizen en onze gezamenlijke hobby, fotografie. We konden nog wel uren verder praten, maar na een uurtje gingen we toch weer op pad, nu richting een groter stuk heide. En terwijl we zaten te lunchen waren ook de wolken weer in de lucht verschenen. Perfect moment om aan de slag te gaan met landschapsfotografie!
Het was niet zo heel ver lopen, al snel werden we getrakteerd op een prachtig landschap met veel kleur. Wel met kneiterhard zonlicht, dat wel, maar dat wisten we. Als we bij zonsopgang wilden fotograferen moesten we wel heel vroeg ons bed uit en daar hadden we wat moeite mee op deze zondag. Dus heide mét felle zon it is…
Maar ja, hoe krijg je dan een ‘spannend’ landschap? Door te spelen met lijnen, kleur, kijken of er een karakteristieke boom in het landschap staat, te spelen met diepte door iets op de voorgrond te plaatsen. Het zat allemaal in mijn hoofd, nu de uitwerking nog…
Een zandweggetje doet het altijd goed, liefst zo’n kronkelend paadje van linksonder naar rechtsboven. Het eerste weggetje was recht. Maar wel een mooie boom op rechts.
Iets meer naar links gedraaid en hetzelfde paadje buigt al wat meer af en nu is ook wat meer van de hei te zien en de wolken doen ook leuk mee in het landschap.
En ondertussen worden er ook leuke ‘actiefoto’s’ gemaakt. Miranda maakte deze foto van mij terwijl ik even in de schaduw zocht naar een mooie compositie.
Wie liepen nog wat verder het pad op en van de andere kant zag hetzelfde pad er weer heel anders uit. Nu lopen de lijnen van linksonder naar rechtsboven. Maar wat een kleuren, hier kan ik erg van genieten.
Ineens zag ik weer een libelle op een tak zitten. Ook deze bleef heel geduldig voor mij en Miranda poseren. Hierdoor konden we hem echt van alle kanten fotograferen. Ook een beetje van onderaf, zodat hij mooi tegen de blauwe lucht af stak. Hij draaide ook steeds met zijn koppie, alsof hij ons ook eens goed aan het bekijken was. Mooi om zo eens van dichtbij te kunnen bestuderen.
Als drie fotografen bij elkaar hadden we zelf ook bekijks en daardoor ontstaan er ook leuke gesprekjes. Ook bood iemand spontaan aan om van ons een kiekje te maken. We hadden nog geen traditionele ‘selfie’ gemaakt, dit was eigenlijk nog leuker. Bepakt en bezakt, heel blij op de hei. Een leuke herinnering aan gezellig dagje fotograferen.
Met mijn fotomaatjes Miranda en Marja. Een leuke herinnering aan een hele leuke dag, blij op de hei
Marja en ik zaten even in de schaduw op een bankje te genieten van het uitzicht en de wind die af en toe op stak. Die laatste zorgde nog voor een kleine wervelvind.
Mijn energie begon al aardig op te raken, maar Miranda ging nog heel even achter de heuvel kijken of daar nog een mooi stukje heide lag. En dat was inderdaad het geval, een mooi paadje tussen de paarse pracht door. Dus we besloten daar nog even te gaan kijken.
Miranda had niets te veel gezegd. Dit was het plaatje waar we voor gekomen waren. Een kronkelend paadje, rechtsaf buigend richting de horizon. Hier hebben echt even de tijd genomen om te zoeken naar de juiste compositie en perspectief (ooghoogte, laag bij de grond). En dan is dit mijn eindresultaat geworden. Helemaal het plaatje wat ik een beetje in mijn hoofd had, dus ik ben er blij mee.
We liepen langzaam weer richting de auto, her en der nog wat plaatjes schietend. Ik kwam deze mooie bomengroep nog tegen. Met de bosjes op de voorgrond creëer ik wat diepte in de foto. En meestal moet je het onderwerp niet in het midden plaatsen, maar ik vond het hier juist heel goed werken.
Nog een laatste foto van twee bomen met heide op de voorgrond en toen was het wel genoeg, vond ik.
We sloten de dag af met een verkoelend drankje op het terras. Dat ging er wel in, dik verdiend ook, na zo hard ‘gewerkt’ te hebben in de warmte van die dag. Maar hoe moe we ook waren, we hebben altijd wel gesprekstof voor tien, dat is dan wel weer grappig. Rond half vijf gingen we dan toch echt op huis aan en terug naar de auto.
Bij de auto aangekomen kwamen we dezelfde mensen weer tegen als bij aankomst die morgen. Dit stel ging een fietstocht maken die ze meer dan 50 jaar geleden ook hadden gemaakt, richting Weesp en weer terug, een rondje van 62 kilometer. Wij deden in dezelfde tijd zo’n 6800 stappen op een klein stukje hei. Maar zij oogden wel heel wat frisser, hahaha. Ach, we zijn allemaal lekker buiten geweest en hadden een leuke dag, daar gaat het om.
