Rondje Nieuwe Driemanspolder met Sjaak

Vrijdag 26 juli ben ik op fototocht geweest met Sjaak, die ik heb leren kennen via fotomaatje Marja. Sjaak heeft dezelfde camera als ik en is een echte natuurfotograaf (vogels, insecten, vlinders en paddestoelen). Van hem kan ik dus heel wat leren, qua tips voor instellingen van de camera en qua herkennen van bepaalde vogels etc. Daarnaast is het ook gezellig om samen te fotograferen, dus toen het uiteindelijk toch aardig weer bleek te worden, maakten we een afspraak om samen op pad te gaan.

We kozen de Nieuwe Driemanspolder, omdat daar volgens Sjaak de meeste waarnemingen waren voor vogels. Ik wilde heel graag oefenen met vogelfotografie en dan liefst ook vliegende vogels, zodat ik kon oefenen met de nieuwe telelens, maar ook met het volgsysteem van mijn camera. Mijn camera heeft veel nieuwe functies t.o.v. de vorige, maar ik moet dat nog wel allemaal leren gebruiken. En dan is het fijn als je iemand kent die dezelfde camera heeft en daar al volop mee werkt. Dus we begonnen onze fototocht met veel uitleg en instructie en daarna konden we op pad.

De Nieuwe Driemanspolder bij Zoetermeer is een mooi natuurgebied, wat goed toegankelijk is voor wandelaars en waar je je als fotograaf met een behoorlijke telelens of macrolens een paar uur heerlijk uit kunt leven. Wij hebben ons bijna vijf uur prima vermaakt in ieder geval. In totaal maakte ik bijna 1500 foto’s, waarvan heel veel van de duikende visdiefjes. Dan schiet je snel achter elkaar een paar foto’s en dan gaat het hard. Het lijkt dan wel een klus om dat uit te zoeken, maar het viel me eigenlijk wel mee. Eigenlijk weet je wel wanneer de leukste/mooiste foto’s ongeveer zijn gemaakt. Maar het kan geen kwaad om alles even na te lopen om te zien of er nog een verrassingsfoto tussen zit. Uiteindelijk kwam ik dan tot een selectie van 150 foto’s met potentie en die bracht ik uiteindelijk terug tot een selectie van maximaal 20 foto’s. Een kwestie van keuzes maken en dat is de ene keer makkelijker dan de andere. Dit keer vond ik het wat moeilijker omdat ik veel verschillende dingen heb gefotografeerd.

We kwamen al snel op een plek waar de vogels op zoek waren naar voedsel. Het water stond wat hoog, dus er waren aanvankelijk niet zo heel veel steltlopers, maar deze tureluur heb ik vast kunnen leggen, met één pootje nog niet boven water en met een gefocuste blik in het water.

Met de telelens (ik heb een 150-600mm lens) kun je ook hele mooie foto’s maken van bloemen en planten. Wanneer je een kleiner diagfragmagetal gebruikt, krijg je het effect dat de achtergrond vager wordt. Daarmee creëer je dan een rustige achtergrond en dan komt je onderwerp beter uit. Dat is zeker gelukt bij onderstaande foto van de wilde cichorei, een prachtig bloemetje met hele aparte meeldraden. Dat de zon af en toe ook nog om het hoekje van de wolken kwam kijken gaf een hele fijne zomerse sfeer aan de foto’s. Je ziet zo nog beter de structuur in de bloemblaadjes.

We hebben een hele tijd gespendeerd aan het fotograferen van de visdiefjes. Hier kon ik echt goed oefenen met het volgsysteem en daarnaast ook spierballen trainen om die toch best zware camera met lens de hoogte in te tillen om de vogels in beeld te houden. Het was gewoon hard werken. Heel vaak doken ze nét achter het riet in het water, of waren ze sneller dan dat ik kon volgen. Want zo’n duikvlucht gaat echt enorm snel! Ik heb daar wel een leuke foto van kunnen maken:

En dan duikt hij dus het water in om daarna weer op te stijgen. Dat zie je in onderstaande foto. Door de snelle sluitertijd worden ook de opspattende waterdruppels bevroren. Helaas had dit visdiefje geen beet deze keer. Maar evengoed vind ik het een (voor mij) spectaculaire actiefoto.

Om de armen een beetje rust te gunnen hebben we ook even uitgerust op een bankje en geluncht met uitzicht op het water. We troffen het echt met het weer, na alle wind en regen van de afgelopen maanden was het nu heerlijk buiten, zon en wolkjes en een fijn briesje. En vlak voor onze voeten zagen we ineens deze prachtige blauwgekleurde beestjes, de watersnuffel (als ik de app obsidentify mag geloven). In een innige knuffel verstrengeld om te zorgen voor het nageslacht. Dus we hebben snel de camera weer opgepakt en liepen weer verder.

Langs de waterkant in het riet was veel moois te zien. Het vastleggen ervan was wel even wennen, met zo’n telelens. Ik moest toch meer afstand houden dan met de wat kleinere zoomlens die ik heb, want anders kun je niet eens scherpstellen. Dat was een beetje uitproberen en veel foto’s waren ook nét niet scherp of niet op de juiste plek scherp (de ogen moeten toch wel goed scherp zijn, net als bij mensen). Maar wat wel scherp was, daar zaten fraaie plaatjes tussen!

De truc was om de beestjes zo veel mogelijk van opzij te fotograferen, dan had ik meeste kans dat alles scherp was. Je ziet het al een beetje bij de knuffelende watersnuffels, de voorste is door de beperkte scherptediepte helaas niet scherp. En je hebt geen tijd om hier stacking (meerdere foto’s maken waarbij je het scherpstelpunt steeds een stukje verlegt en deze later dan samenvoegt) toe te passen, want de beestjes vliegen ook zo weer weg.

De instellingen op de camera stonden zo dat de sluitertijd en het diafragma gelijk blijft, maar dat dan de ISO wordt aangepast om toch nog een goed belichte foto te krijgen. Dat leverde bij onderstaande foto wel een ISO van 1250 op en dus ook wat ruis in de achtergrond. Met de nieuwe AI-functie van Lightroom was die ruis in no time verleden tijd en werd het toch een mooie zachte achtergrond. De techniek in de nabewerking staat voor niets…

Er waren ook wel wat vlinders te zien. Er kruiste regelmatig een dagpauwoog (letterlijk en figuurlijk) ons pad. Maar zo op het pad is zo’n vlinder dan toch niet zo leuk te fotograferen, ik hoopte nog op een exemplaar op een bloem. En ik werd beloond!

Sjaak verdiepte zich tijdens deze tocht veelvuldig in de wereld van de bijtjes en de vliegjes. Met name de laatste heeft normaal gesproken niet mijn interesse. Ik vind ze in de regel altijd erg irritant, zeker in huis. Maar dit exemplaar heb ik toch vastgelegd van bovenaf. Mooie kleurtjes op de vleugels en fijn ingekaderd in het groene blad werd hij onderdeel van een bijna abstract beeld.

Sjaak spotte ook nog een rups. Ik heb alleen even geen idee welke. Hij was donker, harig en had oranje teentjes. Iemand een idee?

We blijven nog even bij de insecten. Ik zag twee opvallend gekleurde insecten op een witte bloem. Fascinerend wat je zoal tegenkomt tijdens een fototocht. Wonderlijke wereld…

Het bruin zandoogje zijn we diverse keren tegen gekomen tijdens onze wandeling. Deze vlinder is kleiner dan een dagpauwoog en was heel vaak te vinden in het gras en dan dicht bij de grond. Op plekken waar je nét niet lekker bij komt met je telelens of macrolens, al heeft Sjaak dat wel veelvuldig geprobeerd. Met als risico dat het beestje dan toch net weer wegvliegt. Maar ik spotte er uiteindelijk ook eentje op een bloem en dat was werkelijk waar zo’n mooi moment. Er viel een zonnestraaltje op en het beestje bleef ook best een tijdje zitten. Dus ik kon er van alle kanten foto’s van maken. Met dit als beste resultaat. Wat een mooie zomerse sfeerfoto, ik ben hier erg blij mee!

De zwarte zwaan was hier ook neergestreken en dat is best bijzonder. In een eerder moment van onze fotowandeling zat de zwaan wat verder weg, maar we hadden later meer geluk om de zwaan meer dichtbij te kunnen fotograferen. En met het zonnetje op zijn bolletje kwamen de kleuren nog beter uit. Wat een prachtig en elegant dier!

Waar ik de kievit eigenlijk meestal in de weilanden zie rondlopen, zagen wij ze vandaag in het water pootjebaden.

Sjaak had met zijn verrekijker nog een kemphaan gespot en wees me hier op. Ik had toch wel even tijd nodig om hem te spotten, maar uiteindelijk zag ik het ook. Een mooi oranje verenkleed heeft deze steltloper.

Ik heb nog een tijdje geoefend op het volgen van de bergeend. Maar uiteindelijk is deze foto van de dobberende versie toch mijn favoriet. Het zachte zomerzonnetje zorgt voor een warme sfeer en daarmee komen de bruine kleuren in de veren mooi uit.

En zo leverden dit rondje Nieuwe Driemanspolder in Zoetermeer weer een paar hele fraaie foto’s op van bijzondere planten en dieren. En uiteraard hebben we ook nog wat ‘rare vogels’ gespot:

Een leuke herinnering aan een heerlijke middag buiten spelen met de camera en genieten van de mooie natuur die ons kikkerlandje rijk is. Ik heb enorm veel geleerd van de tips van Sjaak en weet nu nog meer uit mijn camera te halen. Vanaf nu is het een kwestie van oefenen, oefenen, oefenen en ook een beetje geluk hebben dat je nét die actie of bijzondere vogel weet vast te leggen. Dus we gaan zeker nog eens samen op pad, ik vond het tenminste voor herhaling vatbaar!