Struinen door de Waterleidingduinen

Zondag 13 oktober ben ik met Paul en fotomaatje Miranda naar de Waterleidingduinen geweest. Op dat moment is de bronsttijd in volle gang en we hoopten wat mooie plaatjes te kunnen schieten van de damherten.

We hadden om 12:00 uur afgesproken bij ingang Panneland omdat je daar redelijk kunt parkeren. Toen wij aankwamen was het parkeerterrein bijna vol, we hadden nog nét een plekje. De combinatie van mooi weer en de bronsttijd trok dus een hoop natuurliefhebbers deze dag. Maar zodra we het gebied in wandelden, viel het met de drukte reuze mee. We kwamen af en toe wat wandelaars tegen.

We moesten ook nog een aardig eindje lopen voordat we de eerste damherten zagen. In eerdere jaren liepen ze zowat voor je voeten bij binnenkomst, dit jaar zaten ze (blijkbaar) goed verstopt of in een ander deel.

Maar dat gaf ons wel even de tijd om een beetje bij te kletsen en te genieten van de omgeving en het zonnetje. Want het was die dag echt lekker weer om buiten te zijn.

Na een tijdje spotte ik dan toch een damhert in het gras. Het is dat hij bewoog, anders was ik er misschien straal voorbij gelopen. Ze gaan bijna helemaal op in de omgeving…

Ze lijken dan wel zo relaxt, maar als we voorzichtig dichterbij komen, zijn ze toch ook zo weer weg. Eenmaal op veilige afstand blijven ze dan toch wel weer even voor ons poseren, zoals in onderstaande foto. Hier zie je zo mooi het zonlicht van opzij, ook op de grasaren. Een echt sfeervol herfstplaatje.

Het damhert in de volgende foto hebben we een tijdje kunnen volgen. Hij had wat wonden op zijn borst en bij zijn oog. Hij zat niet echt te wachten op ons geloof ik. Maar op veilige afstand stond hij wel heel statig onder de bomen in de schaduw alles in de gaten te houden. Hij komt mooi uit tegen de lichte achtergrond.

En net als je denkt dat er op een stuk geen damhert te bekennen is, zien we in de verte ineens een beweging. Het is dat hij een witte bef heeft, maar anders hadden we hem waarschijnlijk niet eens gezien. Het zonlicht hielp natuurlijk ook mee.

We dachten er heel voorzichtig naar toe te lopen, maar dat vond meneer niet zo’n best idee. Gelijk alert en klaar om weg te sprinten…

Even verderop lag een hert uit te rusten onder een boom. Tussen hem en ons in lag een flinke plas water, dus ik vermoed dat hij wel in de gaten had dat we daar niet doorheen gingen waden om dichterbij te komen. Hij bleef echt een tijdje rustig voor ons poseren en ik heb een paar mooie portretjes kunnen schieten.

Uiteindelijk kreeg hij er toch genoeg van en liep hij verder de heuvel op. Om nog even een knorrende burl uit te stoten. Echt zo’n vreemd geluid.

Paul ging hem nog even achterna en daardoor kwam hij verderop weer bij ons in de buurt in een wat meer open stuk. Daar kon ik onderstaande foto maken met een rustige achtergrond. Ik vind het zelf een hele mooie foto. Ik houd van het zachte zonlicht en het gewei komt echt mooi uit zo. Het is mijn ‘foto van de dag’.

Uiteindelijk verdween hij in het hoge gras, net nadat ik onderstaand plaatje had gemaakt.

We hadden al een aardig eindje gelopen en eigenlijk wel dorst en trek, dus we liepen zo zoetjes aan weer terug naar de ingang. Op een gegeven moment ben je ook wel een beetje fotomoe en is het klaar.

Op het laatste stuk kwamen we nog een buizerd tegen. Door het witte verenkleed stak hij goed af tegen de donkere bomenrij en viel hij me ineens op. Ik kon er nog net een paar foto’s van maken, daarna was hij al snel weer gevlogen. Toch wel een bijzondere ervaring. Ik zie natuurlijk wel vaker buizerds, maar ik heb er nog nooit eentje in het wild kunnen fotograferen.

We kwamen ook nog veel paddenstoelen tegen en ook nog een rups. Volgens obsidentify is het een veelvraat (Macrothylacia rubi).

En ik heb ook nog een torenvalkje zien bidden (het was tenslotte zondag…):

En ik zou bijna de foto van de aalscholver nog vergeten. Hij zat zo mooi te balanceren op een tak. Toch knap met die zwemvliezen.

Helaas hebben we geen vossen gezien dit keer. Volgens mij moet je daar wat geluk voor hebben. We hadden ook geen idee waar ze ongeveer zitten.

We hebben evengoed prachtige foto’s gemaakt, ik ben in ieder geval blij met de resultaten. En bovenal blij met de telelens die ik nog niet zo lang geleden heb aangeschaft. Anders had ik die foto van de vogels niet kunnen maken (te ver weg) en ook de damherten niet zo mooi kunnen portretteren denk ik.

We maakten nog even een selfie, gewoon met de foon, iets wat ik eigenlijk altijd wel doe als ik op stap ben met mijn fotomaatjes. Ik vind het altijd een leuke herinnering aan een leuke dag.

We zouden eigenlijk na een uurtje fotograferen nog even gaan lunchen, maar zijn eigenlijk een beetje de tijd vergeten en redelijk ver het gebied in gegaan. Dus na ruim 15.000 stappen vonden we dat we wel wat lekkers hadden verdiend en hebben we de middag afgesloten met een warme chocolademelk en appeltaart bij de Boshut.

Rond half zes gingen we weer op huis aan. Precies op tijd, want toen begon het te spetteren. Het was een mooie middag ‘struinen in de Waterleidingduinen’. Heerlijk gewandeld, gezellig bij gekletst en heel veel moois gezien en vast kunnen leggen!