Vrijdag 3 augustus 2024 ging ik met fotomaatje Marja op fototocht. Eerst lieten we bij Chipclean in Heumen de sensor van onze camera reinigen. Zo af en toe is dat nodig, de stofjes op de sensor zorgen namelijk voor irritante vlekjes op de foto’s. Die zijn op zich makkelijk weg te werken, maar op een gegeven moment krijg je daar wel tabak van. Dus ‘even’ naar Chipclean voor een reinigingsbeurt en daarna op fototocht.
We waren langer onderweg naar Chipclean dan dat de goede man bezig was om onze camera’s en lenzen stofvrij te maken. Maar het levert ons in de toekomst dus weer wat tijd op die we niet hoeven te besteden aan vlekjes wegpoetsen.
We kregen bij Chipclean nog wat tips en geschiedenisles over de omgeving. Jachtslot Mookerheide werd ons aanbevolen, dat ooit door ene meneer Luden is laten bouwen. De goede man heeft heel wat betekend voor de omgeving, flink geïnvesteerd in de spoorwegen en pandjes. Ik verstond “Ludde”. En dat is blijven hangen, de rest van het verhaal niet (sorry). Maar Ludde kwam de rest van de dag in veel grappige kwinkslagen weer terug. Vandaar dat hij de titel van deze blog heeft gehaald.
Jachtslot Mookerheide besloten wij links te laten liggen en volgens plan naar Nijmegen te rijden. Marja had gezien dat daar een enorm beeld van een Romeins masker op het stadseiland Veur-Lent staat, ook wel ‘het gezicht van Nijmegen’ genoemd. Het beeld is gemaakt door kunstenaar Andreas Hetfeld en is geïnspireerd op een Romeins masker dat in de buurt van Nijmegen is opgegraven. Door de ogen van het masker kun je een Romeinse blik op Nijmegen (Noviomagus) werpen. Maar er zijn door andere fotografen mooie foto’s van gemaakt, dus het leek ons de moeite waard dat ook eens te gaan doen. In de buurt van het masker bevonden zich ook nog een paar mooie bruggen, dus die konden we ook nog mee pakken.
In Nijmegen aangekomen zijn we eerst op het terras neergestreken voor een vroege lunch. Om daarna dan toch op fototocht te gaan. Het was superlekker weer, we troffen het wel. Misschien was het wel een beetje te warm voor het mooie, dus we deden het kalmpjes aan, in tegenstelling tot de vele hardlopers die we voorbij hebben zien rennen op het heetste punt van de dag. Dus, op naar het masker, het gezicht van Nijmegen!
Ik besloot het masker meteen maar een naam te geven. Jullie raden vast al wat dat geworden is… Ludde. Ludde was gigantisch en imposant, dus het was een beetje zoeken om hem mooi op de foto te krijgen in kneiterhard zonlicht. Gelukkig was het geen al te glimmend beeld, Ludde had leuke ‘sproeten’ en, afhankelijk van welke kant je hem benaderde, mooie blauwe ogen of zwarte kijkers.
Hieronder een impressie van hoe de camera opstelling er uit zag. Ondanks dat er voldoende licht was, werkten we toch op statief. Dan neem je toch ook wat meer de rust om te zoeken naar een goede compositie, is mijn ervaring.
Ik besloot eerst het vooraanzicht te pakken. Het viel me al op dat Ludde dan zulke mooie blauwe ogen had. Dat de zon van opzij komt, geeft het masker meer diepte. De voorgrond vind ik verder niet zo mooi, een kale zandvlakte met wat vegetatie er om heen. Ludde had zelfs wat onkruid onder zijn kin.
Dus wat meer ingezoomd en dat leverde meteen een fraaier beeld op. De kerktoren heb ik laten staan. Hierdoor lijkt Ludde nog imposanter over te komen op de foto.
Ludde krijgt op zo’n dag ook best veel bezoek, er zijn een hoop dagjesmensen die een kijkje nemen door zijn ogen. En dat levert ook weer leuke plaatjes (en praatjes) op. Zo heb ik nog twee dames op de kiek gezet met hun eigen telefoon, na een leuk gesprek. En deze twee jongens wilden wel even poseren voor mij. Hun hoofden worden dan net pupillen. En zo keek Ludde ineens een beetje scheel de wereld in. Grappig…
Marja was al een tijdje op een lager gelegen stukje aan de zijkant van Ludde aan het fotograferen en zei dat het ook een leuke invalshoek was. Dus voorzichtig het heuveltje af gelopen (sinds de uitglijder bij Arendsoog ben ik niet zo’n held meer) en heb Ludde eens van de zijkant bekeken.
Het pad is niet zo bijzonder, maar op de een of andere manier doet het wat met de foto. Ik heb nog een ander beeld vanaf die plek gemaakt, maar dat vind ik toch iets minder pakkend:
Ik besloot nog even terug de heuvel op te lopen en van Ludde ook nog even de andere wang te bekijken. Ik zette de camera op een laag standpunt, zodat die saaie voorgrond niet te zien was en Ludde ineens in de bloemetjes werd gezet. In het linkeroog zie je dan wel een stukje van de binnenkant van het masker, maar eigenlijk is het zo net alsof hij naar links kijkt.
We liepen al een tijdje in de brandende zon en we hadden behoefte aan wat verkoeling. We pakten onze spullen weer op en liepen langs het water naar de brug waar we met de auto overheen gereden waren. En onder die brug bleek het heerlijk koel, zalig! We zagen zwaluwnesten aan het begin van de pilaren tegen het plafond. De zwaluwen vlogen af en aan, een erg leuk gezicht. Ik heb er nog even aan gedacht om van lens te wisselen en de zwaluwen te gaan fotograferen, maar ik besloot toch voor de architectuur te gaan dit keer. Ik had ook niet zo’n puf voor het hanteren van de zware telelens, het was al warm genoeg…
Onder de brug hadden we ook een fraai zicht. Deze locatie leende zich goed voor het fotograferen met grijsfilters. Daarmee kun je het wateroppervlak wat vlakker krijgen, omdat je op die manier met langere sluitertijden kunt fotograferen zonder dat je foto enorm overbelicht raakt. Hieronder een eerste poging.
Als wij aan het fotograferen zijn, hebben we meestal ook wel wat bekijks en komen er mensen een praatje maken. We hadden al wat jongens van de brug af zien springen en toen ze naar de kant zwommen vroegen ze wat wij aan het doen waren. We lieten even zien wat we gemaakt hadden en er ontstond een leuk gesprek. Ze vroegen of wij ook een foto van hen konden maken, als ze van de brug af sprongen. Dat vonden wij wel een beetje spannend, hoe diep was het eigenlijk onder die brug? Maar ze hadden het wel meer gedaan en kon wel. Dus snel de grijsfilters van de camera afgehaald en de juiste instellingen op de camera gemaakt voor de sprong. We stelden scherp op de brug, gebruikten een snelle sluitertijd met een daardoor wat hogere ISO en de opnamestand ging in burst (meerdere foto’s snel achter elkaar nemen). We konden elkaar gelukkig goed verstaan dus we konden goed horen hoe ze aftelden en de sprong waagden. Wij drukten af en maakten een serie foto’s tot en met de plons, waarvan dit dan één van de resultaten was:
Ze haalden leuke capriolen uit, op links een karatekid en op rechts een beller. Geweldig leuk. Ze kwamen weer naar de kant gezwommen om de foto te bekijken, dat zag er volgens hen goed uit. Ze gingen nog een keertje springen met zijn drietjes en hadden het over celebrations en spider man. Ik begreep er niet veel van, maar toen ik later de foto’s zag, viel dat kwartje. Het hele groepje ging nu op de foto, al bleven er twee veilig op de brug achter de leuning. Ze deden wel mee met een pose. Het werd een gave herinnering aan een leuke ontmoeting. We wisselden telefoonnummers uit en zouden het eindresultaat opsturen. Daarna gingen zij weer verder en hadden wij een dikke glimlach op onze gezichten. Wat een leuke groep jongens, ontzettend beleefd en spontaan. En wij waren zomaar echt superleuke foto’s rijker. Echt, als Marja en ik samen op pad zijn, beleven we altijd leuke avonturen en hebben we leuke ontmoetingen die bijzondere foto’s opleveren.
Na de snelle actiefoto’s hebben we ons weer herpakt en de camera’s weer ingesteld op de lange sluitertijden met de grijsfilters voor de lens. Even weer back to the plan en rustig de tijd nemen om de juiste compositie te vinden. Beetje inzoomen, of toch weer uitzoomen? Het leverde nog wat mooie plaatjes op.
We wisten dat we het in de nabewerking nog wel moeilijk zouden krijgen, aan de linkerkant was er heel veel licht op het water en onder de brug was het best donker. Dus een groot contrast. Ik heb er wel wat mee gestoeid in ieder geval. En ik heb ook nog gekeken wat de foto in zwart wit zou doen. Dat leverde het volgende beeld op:
Uiteindelijk vind ik de zwart wit versie wel de beste foto van de serie van onder de brug. Geen idee waarom, maar ik vind het beeld gewoon beter. Ook al verschilt het niet zo veel van onderstaande foto in kleur.
Inmiddels waren we alweer een paar uurtjes aan het fotograferen en we vonden het eigenlijk wel welletjes hier onder de brug. Maar we gingen niet weg zonder gauw nog even de traditionele selfie te maken, want dat zijn de leuke herinneringen aan een gezellig dagje samen op pad.
We liepen weer langzaam terug richting de auto en ik maakte nog even wat foto’s van Ludde vanaf de weg. Hij stond zo precies tussen een hotel en een kerktoren in. En hij staat ook mooi in het midden van de banen blauw van de lucht, geel van de vegetatie en groen van het gras. Alle ingrediënten voor een mooie panoramafoto.
Marja opperde nog om toch de gebouwen er juist niet op te zetten en dat leverde dan het volgende beeld op:
En zo namen we afscheid van Ludde. Met een beetje luddevudde in ons hart, we zijn een beetje van hem gaan houden…
We streken nog even neer bij de ijssalon voor een bakje vers schepijs en een flesje verkoelend water. Daar waren we wel aan toe, het was toch wel erg warm. Lekker in de schaduw op het terrasje was het fijn bijkomen en we hebben een tijdje zitten praten over van alles. Eigenlijk zitten we nooit om gesprekstof verlegen. Wel aan energie dit keer. We besloten er dan ook mee op te houden en weer richting de randstad te rijden. Lekker de auto mét airco in, zalig!
We sloten de dag af met een een hapje eten bij ’t Leeuwtje in Noorden. Ze hadden een Italiaans menu terwijl we een beetje gerekend hadden op saté met frietjes. Maar we hebben wat lekkers uit kunnen zoeken en er werden tóch frietjes geserveerd. Dat hadden we niet verwacht, maar het kwam dus allemaal goed. En het toetje met de canneloni hebben we ook met smaak op gegeten. Het was een gezellige afsluiter van onze fototocht, en wat voor één. Weer nieuwe avonturen beleefd en weer een aantal mooie foto’s en verhalen rijker.
Update 5 augustus 2024:
Van de serie foto’s van de brugspringers heb ik in het programma MOVAVI een leuk filmpje kunnen maken. Ik heb de foto’s achter elkaar gezet met een seconde looptijd per foto en er een spannend muziekje onder gezet en nog wat tekst toegevoegd. Dit was allemaal aanwezig binnen het programma en ik vond het erg leuk om dit eens uit te vogelen en wat te proberen. Het is een leuke manier om zo iets met je foto’s te doen. Hieronder het bewuste filmpje:
Mooi verhaal van een mooie dag! Dankjewel daarvoor!
Het was zeker een mooie dag! Jij ook bedankt voor het organiseren. Jij weet altijd de leukste plekken te vinden voor een gezellig dagje uit.